ΕΤ-αζέρα Σκέψεων

Συνέδριο για την κρίση του Τύπου στο Πάντειο αύριο και μεθαύριο

2011-05-24T19:04:00.003+02:00

Η πρώτη ανάρτηση στο ιστολόγιο αυτό ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια νομίζω πως πραγματικά αξίζει τον κόπο, χάρις στο θέμα της, ενώ συνδέεται άμεσα και με την τελευταία προ διετίας ανάρτηση. Ποιο είναι, λοιπόν, το θέμα; Ενα ιδιαίτερα επίκαιρο συνέδριο με θέμα «Η κρίση του Τύπου – Η δύσκολη μετάβαση στη νέα ψηφιακή εποχή», το οποίο οργανώνεται αύριο, Τετάρτη 25/5 και μεθαύριο, Πέμπτη 26/5 από το Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.

Διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί, επιχειρηματικά στελέχη και επαγγελματίες από τους χώρους της δημοσιογραφίας και της εφαρμοσμένης επικοινωνίας θα θέσουν επί τάπητος τις αιτίες της κρίσης και θα επιχειρήσουν να σκιαγραφήσουν τις προοπτικές που δημιουργούνται.

Το συνέδριο, που γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο καθώς συμπίπτει με τις εκλογές στην ΕΣΗΕΑ, θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας 2» του Παντείου Πανεπιστημίου και θα είναι ανοικτό στο κοινό. Το αναλυτικό πρόγραμμα έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα http://krisitoutypou.wordpress.com/.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αύριο στις 20.00, λίγο μετά τη λήξη των εργασιών της πρώτης ημέρας, θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα τελετών του Παντείου Πανεπιστημίου η αναγόρευση του διάσημου Γάλλου φιλόσοφου-κοινωνιολόγου Εντγκάρ Μορέν σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Στο πλαίσιο της τελετής ο Γάλλος διανοητής θα δώσει ομιλία με θέμα «Η κρίση του πολιτισμού στην εποχή των επιστημών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης».

Το blog των εργαζομένων του ΕΤ, του City 99,5 και του e-tipos.com

2009-06-22T22:14:00.000+03:00

Το βήμα των εργαζομένων του «Ελεύθερου Τύπου», του ραδιοφωνικού σταθμού «City 99,5» και της ιστοσελίδας www.e-tipos.com: http://ergazomenoieleftherostipos.blogspot.com/.

2008-10-01T23:18:00.002+02:00

Από τον Φεβρουάριο του 2007 μέχρι σήμερα αυτό το διαδικτυακό ημερολόγιο μου χάρισε πολλές όμορφες στιγμές. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δίσταζα να ανεβάσω τούτο το post. Ωστόσο, ήρθε η ώρα. Ούτως ή άλλως, η ανανέωση της «Εταζέρας Σκέψεων» έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση από τον περασμένο Μάιο, καθώς βρίσκομαι πλέον στην αγκαλιά της μαμάς πατρίδας.

Αγαπητοί επισκέπτες, λοιπόν, «μας συγχωρείτε, διακοπή», όπως έγραφε η άκομψη κάρτα από τα άγουρα χρόνια της ελληνικής (κρατικής μόνο, τότε) τηλεόρασης.

Είναι βέβαιο ότι οι διαδικτυακοί μας δρόμοι θα ξανανταμώσουν, είτε εδώ είτε κάπου αλλού. Μόλις είμαι έτοιμος (πιθανότατα τους πρώτους μήνες του νέου έτους), θα σας ενημερώσω...

Το προφίλ του ελληνόφωνου blogger

2008-03-23T17:34:00.008+02:00

Την περασμένη Τρίτη ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Παντείου Πανεπιστημίου Ζαφείρης Καραμπάσης παρουσίασε με επιτυχία (βλ. άριστα 10) τα ευρήματα της πολυαναμενόμενης έρευνάς του για τους ελληνόφωνους bloggers. Από τον Μάρτιο του 2007 -οπότε διαδόθηκε η είδηση για την έναρξη της έρευνας και περισσότεροι από 1.300 bloggers ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, συμπληρώνοντας το online ερωτηματολόγιο- μέχρι σήμερα, η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα έχει πάρει μπόι, έχει γίνει επανειλημμένα σημείο αναφοράς για τα «παραδοσιακά» media και έχει δώσει ευάριθμες αφορμές να διερωτώνται πολλοί: «Μα τι σόι τύποι είναι τέλος πάντων αυτοί οι bloggers;».

Η έρευνα του Ζαφείρη δίνει αρκετές διαφωτιστικές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό και «φωτογραφίζει» τάσεις που εξακολουθούν να είναι ορατές στα εγχώρια ιστολόγια. Επιπλέον, είναι η πρώτη στο είδος της, γεγονός που της προσδίδει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, παρά τον ένα χρόνο που έχει μεσολαβήσει από τη στιγμή που συνελέγησαν οι απαντήσεις.

Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας παρουσιάζονται στο παρακάτω ρεπορτάζ μου, το οποίο δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη στον «Ελεύθερο Τύπο»:

Ανδρας γύρω στα 30, ο οποίος μένει στην Αθήνα, είναι απόφοιτος πανεπιστημίου και γράφει στο διαδικτυακό ημερολόγιό του από χόμπι, χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του δημοσιογράφο.

Αυτός είναι ο «τυπικός» ελληνόφωνος blogger, όπως σκιαγραφείται στην πρώτη σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη χώρα μας από το μεταπτυχιακό φοιτητή του Παντείου Πανεπιστημίου Ζαφείρη Καραμπάση, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Αλέξανδρου Ξενάκη και την εποπτεία του καθηγητή Κωνσταντίνου Κοσκινά και του δρα Γιώργου Βαρδάγγαλου.

Η έρευνα διενεργήθηκε με τη βοήθεια online ερωτηματολογίων, τα οποία συμπλήρωσαν αυτοβούλως 1.367 διαδικτυακοί γραφιάδες την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 2007 και αποτελεί «ακτινογραφία» της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας των αρχών του περασμένου χρόνου. Μολονότι το τοπίο έχει αλλάξει σημαντικά από τότε -συνεπεία και του τριπλασιασμού των εγχώριων blogs- πολλά από τα συμπεράσματα της μεταπτυχιακής διατριβής παραμένουν επίκαιρα και παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι η πρώτη φορά που οι Ελληνες ιστολόγοι αποτυπώνουν τάσεις και πρακτικές τους και καταθέτουν στοιχεία σχετικά με το προφίλ τους.

Ο πολυθεματικός χαρακτήρας των εγχώριων blogs είναι ένα από τα βασικά ευρήματα που εξακολουθούν να έχουν ισχύ. Παρά την αύξηση των ιστολογίων που είναι αφιερωμένα σε συγκεκριμένη θεματολογία (π.χ. τεχνολογία, τέχνη), η πλειοψηφία των ψηφιακών σχολιαστών καταγράφει online τις σκέψεις της για ποικίλα ζητήματα που διαφέρουν από μέρα σε μέρα.

Οσον αφορά στο προφίλ των ελληνόφωνων ιστολόγων, τα βασικά χαρακτηριστικά εκτιμάται ότι δεν άλλαξαν σημαντικά τον τελευταίο χρόνο: 4 στους 10 ανήκουν, σύμφωνα με την έρευνα, στην ηλικιακή ομάδα 25-34 ετών, το 64% είναι άνδρες, 3 στους 10 είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι και περίπου οι μισοί κατοικούν στην πρωτεύουσα. Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία έχει στο ενεργητικό της πάνω από πέντε χρόνια διαδικτυακού σερφαρίσματος και δαπανά online πάνω από 30 ώρες σε εβδομαδιαία βάση, ενώ παρακολουθεί τηλεόραση για λιγότερο από 5 ώρες την εβδομάδα και αφιερώνει σε εφημερίδες και περιοδικά το πολύ 10 ώρες την εβδομάδα.

Σύμφωνα με όσους συμμετείχαν στην έρευνα, το blogging είναι ιδιαίτερα απαιτητική δραστηριότητα -τουλάχιστον από πλευράς χρόνου. Περίπου οι μισοί δηλώνουν ότι αφιερώνουν τουλάχιστον 5 ώρες κάθε εβδομάδα για την ενημέρωση του ιστολογίου τους και άλλο τόσο χρόνο για την ανάγνωση άλλων blogs.

Οι ελληνόφωνοι ιστολόγοι δεν θεωρούν, ως επί το πλείστον, τους εαυτούς τους δημοσιογράφους: το 51% απαντά πως δεν βλέπει το ιστολόγιό του ως δημοσιογραφική δουλειά, έναντι 38% που θεωρεί ότι δημοσιογραφεί. Και αυτό παρά το γεγονός ότι 7 στους 10 υποστηρίζουν ότι συχνά ή πολύ συχνά φροντίζουν να επαληθεύουν όσα γράφουν. Εντούτοις, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα διαδικτυακών σχολιαστών αναφέρει την άσκηση επιρροής ως κίνητρο δημιουργίας του blog της.

Κομβικής σημασίας είναι στην μπλογκόσφαιρα τα ζητήματα της ταυτότητας και του ελέγχου των online σχολίων. Το 57,7% όσων απάντησαν στο ερωτηματολόγιο δηλώνει ότι χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, έναντι 24,5% που γράφει με το πραγματικό του όνομα και 17,8% που έχει επιστρατεύσει ένα «ελαφρώς παραποιημένο». Παράλληλα, το 67,4% λέει ότι επιτρέπει την άμεση ανάρτηση των σχολίων των επισκεπτών του ιστολογίου του χωρίς έλεγχο.

Εκτός από τα blogs αυτά καθαυτά, στη διάρκεια του ενός χρόνου που μεσολάβησε από την έναρξη της έρευνας άλλαξε και η στάση των «παραδοσιακών» μέσων απέναντι στα ιστολόγια. Την αρχική απαξίωση διαδέχθηκε η ενσωμάτωση των blogs στους δικτυακούς τόπους «συμβατικών» media και ακολούθησε καταιγισμός αναφορών στην μπλογκόσφαιρα, «επίλεκτα» μέλη της οποίας έγιναν αρθρογράφοι εντύπων. Ετσι, επιβεβαιώθηκαν οι παρατηρήσεις ξένων ειδικών, τις οποίες μεταφέρει η μελέτη του Παντείου, σχετικά με τα τρία στάδια αντιμετώπισης των «παραδοσιακών» μέσων απέναντι στα blogs.

Τα αναλυτικά αποτελέσματα της έρευνας είναι προσβάσιμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://ereuna.wordpress.com/.

Πολλά και αξιοπρόσεκτα είναι τα στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωσε ο Ζαφείρης. Στο blog του έχει ανεβάσει μπόλικα διαγράμματα. Ξεχώρισα μερικά από αυτά στο πλαίσιο του ρεπορτάζ μου, έτσι μπορείτε να τα δείτε επίσης εδώ και εδώ, μαζί με ένα εμπεριστατωμένο σχόλιο του διαχειριστή του http://www.metablogging.gr/, Νίκου Αναγνώστου.

Η χρονιά της ελληνικής blogόσφαιρας

2008-01-05T22:37:00.000+02:00

Το 2007 οι λέξεις «blog» και «blogger» μπήκαν στο καθημερινό λεξιλόγιό μας χάρη σε μια σειρά γεγονότων-σταθμών. Θεωρώντας ότι αξίζει να τα θυμηθούμε και ότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να εκτιμήσουμε τι θα ακολουθήσει φέτος, με όπλο τις εμπειρίες που αποκομίσαμε την περασμένη χρονιά, ετοίμασα το παρακάτω ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε χθες Παρασκευή στον «Ελεύθερο Τύπο».

Διά χειρός (ή μάλλον... ποντικιού) kaltsovrako.wordpress.com

Οταν στην εκπνοή του 2006 το αμερικανικό περιοδικό «Time» αναδείκνυε ως πρόσωπο της χρονιάς όχι κάποιον πολιτικό, διπλωμάτη ή καλλιτέχνη αλλά τους απανταχού δημιουργούς και σχολιαστές διαδικτυακών ημερολογίων, στην Ελλάδα η λέξη blog ήταν σχεδόν άγνωστη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένα χρόνο αργότερα τα ιστολόγια θα είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους και στη χώρα μας, ξεπερνώντας μάλιστα τα όρια του κυβερνοχώρου και πρωταγωνιστώντας συχνά σε εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς.

Εν αρχή ην ο online «σεισμός» που προκάλεσαν οι Ελληνες bloggers στα τέλη Μαΐου και τις αρχές Ιουνίου μετά το θάνατο της 30χρονης καρκινοπαθούς Αμαλίας Καλυβίνου. Μέσα σε λίγες ημέρες 1.400 blogs αναφέρθηκαν στα ιατρικά λάθη, τα «φακελάκια» και όλα τα άλλα κακώς κείμενα του Συστήματος Υγείας τα οποία κόστισαν τη ζωή της νεαρής φιλολόγου, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη.

Το εγχείρημα πέρασε στα «παραδοσιακά» μέσα και έκανε το γύρο του κόσμου χάρη στην αποστολή 120.000 e-mail προς 30 χώρες, 120 διεθνείς οργανισμούς και 1.800 ελληνικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις. Ενα μήνα αργότερα η συνέχεια ήταν ακόμα πιο δυναμική: αντικρίζοντας την Πάρνηθα στις φλόγες η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα απηύθυνε κάλεσμα για δράση σε όλους τους πολίτες. Ενα γραπτό μήνυμα από κινητό σε κινητό και από blog σε blog στάθηκε αρκετό για να κατεβάσει χιλιάδες ανθρώπους στο Σύνταγμα στις 8 Ιουλίου. Οι δασικές πυρκαγιές που ακολούθησαν σε όλη τη χώρα οδήγησαν σε άλλη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 29 Αυγούστου. Νέα ώθηση και αφορμή για χιλιάδες online σχόλια έδωσαν οι εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου και η μετέπειτα μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

«Με τις φωτογραφίες, τα βίντεο και τις ανταποκρίσεις των blogs την περίοδο των πυρκαγιών ήταν η πρώτη φορά που η “δημοσιογραφία των πολιτών” έκανε αισθητή την ύπαρξή της στην Ελλάδα», παρατηρεί ο κ. Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος social media και δημιουργός του http://vrypan.net/. Ο ίδιος επισημαίνει πως τη χρονιά που έφυγε «τα εναλλακτικά μέσα μπήκαν στην πολιτική. Λέξεις όπως blog και blogger αναφέρθηκαν αρκετά συχνά σε λόγους πολιτικών (π.χ. Παπανδρέου, Αλαβάνος)».

«Το 2007 ήμασταν μάρτυρες μιας αυξημένης κοινωνικής συνειδητοποίησης που βρήκε πρόσφορο έδαφος στην μπλογκόσφαιρα. Η σφαίρα των ιστολογίων πέρασε στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ένας 77χρονος γνωστός μου με ρωτάει πια τι γράφω στο blog μου. Μέχρι πριν από λίγους μήνες δεν ήξεραν καν τη λέξη», διαπιστώνει ο κ. Νίκος Αναγνώστου, διαχειριστής του ιστολογίου http://www.metablogging.gr/. «Πλέον έχει εδραιωθεί στη συλλογική συνείδηση ότι μπορούμε μέσω του Διαδικτύου να εκφέρουμε γνώμη για ό,τι συμβαίνει», συμπληρώνει ο κ. Νίκος Δρανδάκης, δημιουργός της υπηρεσίας http://www.sync.gr/. Ο ρυθμός αύξησης των διαδικτυακών ημερολογίων σταθεροποιήθηκε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου σε 70-80 νέα blogs ημερησίως. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Δρανδάκη, «όσο πολλαπλασιάζονται τα ιστολόγια ο αριθμός των σχολίων που αφήνουν οι επισκέπτες στο καθένα μειώνεται».

Τα μέλη της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους την περασμένη χρονιά χάρη σε εκδηλώσεις που τα έφεραν κοντά, όπως το Greek Blogger Camp στην Ιο, το οποίο διοργάνωσε τον Ιούνιο ο Στέφανος Κωφόπουλος (γνωστός στα ιστολόγια ως Titanas). Ο ίδιος κατάφερε να ξεχωρίσει, καθώς η απόφασή του να αφιερώσει όλο το χρόνο του στο blogging τον έκανε αναγνωρίσιμο όχι μόνο στην μπλογκόσφαιρα αλλά και στα media.
Τα ελληνόφωνα ιστολόγια υπερδωδεκαπλασιάστηκαν μέσα στον τελευταίο χρόνο φθάνοντας πλέον τις 28.000, ενώ τα κείμενα που φιλοξενούν αγγίζουν το 1.000.000. Παράλληλα αυξάνονται και τα podcasts, οι διαδικτυακές «ραδιοφωνικές» εκπομπές που κάνουν πολλοί ιστολόγοι. «Από 3-5 στις αρχές του 2007 το Μάρτιο έφτασαν τα 50-60 και σήμερα ξεπερνούν τα 140», λέει ο κ. Δρανδάκης.

Προβλέψεις: Τι αναμένεται το 2008

Χρονιά των επιχειρήσεων θα είναι το 2008 για την ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα, όπως εκτιμούν οι ειδικοί. Μετά τους μεμονωμένους πολίτες όλο και περισσότερες εταιρίες, ομάδες και δίκτυα ατόμων αναμένεται να ασχοληθούν σοβαρά με τα νέα μέσα. «Περιμένω ότι η διαφημιστική αξιοποίηση της επιρροής των bloggers θα ενταθεί φέτος», αναφέρει ο δημιουργός του http://www.sync.gr/ κ. Νίκος Δρανδάκης. Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο διαχειριστής του http://www.metablogging.gr/ κ. Νίκος Αναγνώστου: «Είσοδος εταιριών, σχηματισμών που θέλουν να προβάλλουν τις ιδέες τους θα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του 2008. Αρκετοί σημερινοί bloggers που δεν είναι ιδιαίτερα ενεργοί εκτιμώ ότι θα εγκαταλείψουν το “άθλημα” για να ασχοληθούν με πιο trendy online δραστηριότητες, όπως οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (Facebook κ.λπ.)». Ακόμα περισσότερα δείγματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και online ακτιβισμού περιμένει από την πλευρά του ο κ. Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος social media και δημιουργός του http://vrypan.net/: «Δεν θα με παραξένευε αν μέσα στο 2008 δούμε την ελληνική κοινή γνώμη να συζητά θέματα που σχετίζονται με τις νέες προκλήσεις που φέρνει η διάδοση των εναλλακτικών μέσων. Καλύπτεται ένας blogger από το δημοσιογραφικό απόρρητο; Μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε τα θέματα των πνευματικών δικαιωμάτων; Είναι ζητήματα που υπάρχουν και στον έναν ή τον άλλο βαθμό έχουν απασχολήσει άλλες χώρες –και απασχολούν και αρκετούς ανθρώπους στην Ελλάδα».

Για τη σύντομη μηνιαία ανασκόπηση της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας το 2007, ορισμένα βασικά στατιστικά στοιχεία που πλαισίωναν το δημοσίευμα στον ΕΤ και το σχόλιο του καλού συν-ιστολόγου kaltsovrako.wordpress.com, ο οποίος φιλοτέχνησε και την καταπληκτική παραπάνω αφίσα ειδικά για το ρεπορτάζ αυτό, ρίξτε μια ματιά εδώ και εδώ.

Καλά Χριστούγεννα!

2007-12-24T21:49:00.000+02:00

Το αστέρι της Βηθλεέμ εύχομαι να χαρίσει στον καθένα μας υγεία και χαρά όπως αυτή των παιδιών που στροβιλίζονται με χαμόγελο πάνω στα άρματα του καρουσέλ!

Η ευλογία της επιστροφής

2007-12-09T00:34:00.000+02:00

Ακριβώς ένα μήνα μετά το ανέβασμα του προηγούμενου post, το σύμπαν φρόντισε προς μεγάλη μου χαρά να επιβεβαιώσει τη γνωστή φράση του Πάουλο Κοέλο από τον «Αλχημιστή»: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις»...

Από τότε που επέστρεψα από τις καλοκαιρινές διακοπές, το Ρέθυμνο με συντρόφευε τα περισσότερα βράδια στο κρεβάτι. Παλαιότερα, άκουγα μουσική ή ραδιόφωνο ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Αυτόν τον μήνα έβλεπα ξανά και ξανά φωτογραφίες από τις διακοπές. Πόσες φορές ευχήθηκα να μπορούσα να ξαναβρεθώ στην Κρήτη για να κάνω το ένα και το άλλο. Ναι, είχα σχέδια. Να δω συγγενείς, να επισκευάσω κάτι στο σπίτι... Και κάθε φορά ο ύπνος με έπαιρνε πάνω από την αναμμένη φωτογραφική μηχανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο.

Ώσπου μια πρόσκληση στη διημερίδα του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων για την ίδρυση Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου στα Χανιά ήρθε ως απρόσμενο δώρο. Δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη. Την αξιοποίησα και βρέθηκα ξανά στην Κρήτη στις 12 Οκτώβρη και για τρεις ημέρες. Ήταν η πρώτη φορά που την αντίκρισα σε φθινοπωρινό σκηνικό. Αν και στην αρχή με ξεγέλασε -η πρώτη ημέρα ήταν ηλιόλουστη σαν καλοκαιρινή. Η βροχή ήρθε απαλά την επόμενη ημέρα και έδειξε τα «δόντια» της τη μεθεπόμενη. Στην αρχή φοβόμουν πώς θα ήταν να δω τα τόσα οικεία το καλοκαίρι μέρη υγρά από τις σταγόνες της βροχής. Και όμως... Οι άδειοι, σε σύγκριση με το καλοκαίρι, δρόμοι με τις γεμάτες νερό λακούβες δεν ήταν απωθητικοί. Δεν μελαγχόλησα στη θέα τους. Η γνώριμη μυρωδιά τους, μπολιασμένη με αυτή της βροχής, ήταν θελκτική όπως πάντα.΄

Να, λοιπόν, η τρανή απόδειξη: δεν είναι η πολυκοσμία του καλοκαιριού, ο ήλιος, η δίψα να βουτήξω στη θάλασσα, η παρουσία φίλων. Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, που με κάνει να έρχομαι ξανά και ξανά με την ίδια λαχτάρα στον τόπο τούτο και να θεωρώ κάθε επιστροφή ευλογία. Και κάτι μου λέει πως δεν είμαι μόνος.

Η «Σειρήνα» που με (ξανα)μάγεψε

2007-09-12T22:58:00.000+02:00

Ο «Αγιοβασιλιώτικος», όπως τον λένε οι ντόπιοι, είναι ο αγαπημένος δρόμος μου για να απολαμβάνω τη θέα της πόλης όπως φαίνεται στη φωτογραφία, κάθε φορά που το καλοκαίρι κάνει αισθητή την παρουσία του και η «Σειρήνα» που λέγεται Ρέθυμνο καταφέρνει να με φέρει κοντά της. Μ' έχει κερδίσει από χρόνια. Από τότε που -λίγων μηνών μόλις- πάτησα για πρώτη φορά το χώμα της. Δεν είναι τόσο οι δεσμοί αίματος που κρατούν ζωντανή αυτή την ερωτική σχέση. Είναι ο τόπος από μόνος του, οι μυρωδιές της αλμυρής θάλασσας, των γιασεμιών... Είναι η θέα του κάστρου (της Φορτέτζας) που κάθε βράδυ φωτισμένο σε καλεί να περπατήσεις κάτω από τη σκιά του στον παραλιακό δρόμο. Είναι οι αναρίθμητες αναμνήσεις από τις θερινές διακοπές των παιδικών χρόνων. Το φορτίο αυτό μερικές φορές γίνεται βαρύ. Με συγκινεί. Με κάνει να δακρύσω. Αλλά το δάκρυ που κυλά έχει μια γλύκα, τη γλύκα της νοσταλγίας. Η απόσταση από τα λεγόμενα «χρόνια της αθωότητας» πάντα προκαλεί νοσταλγία, είτε είναι μικρή είτε μεγάλη. Ο χρόνος, στην περίπτωσή μου, δεν την αμβλύνει. Δεν λειτουργεί «θεραπευτικά». Όμως γιατί χρειάζεται «ίαση» από κάτι τέτοιο;

Κυριακή 8 Ιουλίου, 7.00 μ.μ., Εξω από τη Βουλή για τα δάση

2007-07-07T12:50:00.000+03:00

Αισιόδοξα μηνύματα μέσα από τις στάχτες

2007-07-07T12:22:00.000+03:00

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πόσα... καρπούζια κρατάω τελευταία κάτω από την ίδια μασχάλη, με αποτέλεσμα να απουσιάζω για πολλές ημέρες από την μπλογκόσφαιρα. Για την ώρα, δεν μου έπεσε κανένα από τα ζουμερά αυτά φρούτα και ελπίζω να συνεχίσω έτσι για όλο τον, δύσκολο για μένα, τρέχοντα μήνα!

Ωστόσο, η απουσία μου δεν ήταν παντελής. Μπορεί να μην κατάφερα να αποτυπώσω νέες σκέψεις εδώ, αλλά παρακολούθησα από κοντά όσα έγιναν στην ελληνόφωνη ιστολογική κοινότητα με αφορμή τη συμπλήρωση ενός μήνα από τον θάνατο της Αμαλίας και, εσχάτως, με αφορμή τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πάρνηθα και άλλες δασικές περιοχές σε όλη τη χώρα.

Η ιδέα για συγκέντρωσης διαμαρτυρίας αύριο το απόγευμα έξω από τη Βουλή με αίτημα την προστασία των δασών και του περιβάλλοντος -η οποία ξεκίνησε από μια παρέα νέων ανθρώπων και διαδόθηκε αστραπιαία μέσω SMS και εν συνεχεία blogs και e-mails-, σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική «διαδήλωση» που πραγματοποιήθηκε στην μπλογκόσφαιρα, αποτέλεσαν τις μόνες αισιόδοξες νότες μέσα στα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η καταστροφή. Απέδειξαν ότι την ώρα που πολλοί σκέφτονται τις διακοπές τους ή έχουν ήδη αναχωρήσει για βουτιές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα παραλιών-Σειρήνων όπως αυτή της φωτογραφίας από την Ίο, κάποιοι άλλοι (ευτυχώς ουκ ολίγοι) σκέφτονται τα κοινά προβλήματα, ευαισθητοποιούνται, αναζητούν τρόπους να ακουστούν ευρέως και να αφυπνίσουν κοιμισμένες συνειδήσεις.

Ραντεβού, λοιπόν, αύριο στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα με μαύρες μπλούζες και σφυρίχτρες! Η συγκέντρωση είναι μακριά από κόμματα και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες -βεβαιώθηκα για αυτό κουβεντιάζοντας προχθές το βράδυ με τους εμπνευστές της, τρεις αξιόλογους νέους γύρω στα 30 οι οποίοι χωρίς να ανήκουν σε οποιαδήποτε οργάνωση είδαν τις φλόγες να κατατρώγουν την Πάρνηθα και αποφάσισαν να μη μείνουν απαθείς.

Blogme.gr: Η δίκη αναβλήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

2007-06-21T01:25:00.000+03:00

Στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Ελλάδα έγινε γνωστή για μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: blogger συνελήφθη με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης, επειδή ο aggregator που είχε φτιάξει (http://blogme.gr/) συνέλεγε (ακραία ή όχι είναι άλλο θέμα) σατιρικά σχόλια από ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στον Δημοσθένη Λιακόπουλο. Η ιστορία ξεκίνησε από τη μήνυση που κατέθεσε ο τελευταίος κατά του δημιουργού του blogme.gr, Αντώνη Τσιπρόπουλου και έφθασε σε ξένα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, για να ξαναπεράσει στη συνέχεια τα σύνορα και να προβληθεί σχεδόν από το σύνολο του εγχώριου Τύπου ως το πρώτο κρούσμα διαδικτυακής λογοκρισίας στην Ελλάδα και στη Γηραιά Ήπειρο γενικότερα.

Το θέμα έχει πολλές παραμέτρους, ξεκινώντας από την ελευθερία της έκφρασης και φθάνοντας μέχρι την οικονομική ζημιά που υπέστη ο εκκολαπτόμενος, πριν από τη σύλληψή του, επιχειρηματίας και λάτρης του Ίντερνετ.

Στα τέλη Μαρτίου ο κ. Τσιπρόπουλος ενημερώθηκε ότι η υπόθεση θα εκδικαζόταν σήμερα, 21 Ιουνίου 2007. Πριν από λίγες ώρες ο ίδιος γνωστοποίησε στο blogme.gr ότι η συζήτηση αναβάλλεται:

«Όπως έχω δηλώσει και ίσως να διαβάσατε στον ημερήσιο Τύπο, έχει εδώ και καιρό κατατεθεί προσφυγή από τον δικηγόρο μου κατά του κλητήριου θεσπίσματος σχετικά με την ορθότητα κάποιων συμπερασμάτων και κατηγοριών που με βαραίνουν. Μέχρι και σήμερα το μεσημέρι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση σχετικά με το αν αυτή έχει γίνει δεκτή ή όχι. Να προσθέσω ότι η εμπρόθεσμη προθεσμία παράδοσης της απόφασης (θετικής η αρνητικής ) από τις δικαστικές αρχές προς την πλευρά μου, έχει λήξει από την προηγούμενη εβδομάδα. Θεωρήσαμε σωστό, ως προς την νομική μας κάλυψη, να προβούμε στην οποιαδήποτε ανακοίνωση μετά το πέρας και της τελευταίας εκπρόθεσμης ημέρας. Μέχρι και σήμερα νωρίς το πρωί, λόγω των παραπάνω, δεν υπήρχε αναρτημένο το όνομά μου στον πίνακα των υποθέσεων που θα εκδικαστούν αύριο (σ.σ. σήμερα). Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην γίνει εισαγωγή στην έδρα της υπόθεσής μου για την ημερομηνία 21/6/2007. Βάσει της νομοθεσίας, θα πρέπει να λάβω την απόφαση της προσφυγής με νέο κλητήριο θέσπισμα που θα παραπέμπει σε νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Σας ευχαριστώ όλους/ες γα το ενδιαφέρον και τη συμπαράσταση σας. Για οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, θα ενημερώσω».

Δεν ξέρω αν στην αναβολή συνέβαλαν και οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν όλο αυτό το διάστημα -και ιδίως τον τελευταίο μήνα- στην μπλογκόσφαιρα, αλλά το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν ως τώρα πάνω από 2.350 υπογραφές για το θέμα είναι από μόνο του σημαντικό. Η αναβολή της δίκης δεν πρέπει να προκαλέσει εφησυχασμό. Ίσως να κερδήθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη. Γι' αυτό και η συλλογή υπογραφών, οι συζητήσεις και ο προβληματισμός απαιτείται να συνεχιστούν. Άλλωστε, αργά ή γρήγορα θα προσδιοριστεί νέα δικάσιμος και θεωρώ αυτονόητο πως η θέση των Ελλήνων ιστολόγων είναι στο δικαστήριο, στην πλευρά της υπεράσπισης.

Θερινά δρομολόγια

2007-06-17T01:34:00.000+03:00

Εν αρχή ην το Greek Blogger Camp, που οργάνωσε ο δραστήριος συν-ιστολόγος Titanas στις 2 και 3 Ιουνίου στην Ίο (από όπου και η φωτογραφία). Εκεί γνώρισα από κοντά αξιόλογους bloggers με τους οποίους είχε τύχει να έρθουμε σε επαφή μόνο διαδικτυακά, άλλους που τους παρακολουθούσα μέσα από τα posts τους χωρίς να έχουμε επικοινωνήσει και αρκετούς «μετρ» του Web 2.0, με προεξάρχοντα τον Matt Mullenweg -δημιουργό της πλατφόρμας Wordpress. Η κουβέντα μαζί του ήταν απολαυστική και η παρουσίασή του, σε συνδυασμό με εκείνες Ελλήνων πρωτοπόρων των social media όπως ο Παναγιώτης Βρυώνης, πρόσφεραν άφθονη τροφή για σκέψη αλλά και για ρεπορτάζ.

Μια εβδομάδα αργότερα, ήρθε η σειρά των ελληνο-τουρκικών επαφών, στο πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Ελληνο-Τουρκικής Φιλίας που οργάνωσε στην Αττάλεια και τη Ρόδο το σωματείο «Δάφνη». Επί τέσσερις ημέρες πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι και νέοι από τις δύο χώρες αναζήτησαν την ταυτότητα του «άλλου», ανέλυσαν τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στη γείτονα και απόλαυσαν εκθέσεις φωτογραφίας, παραστάσεις με παραδοσιακούς χορούς και συναυλίες.

Τα δύο αυτά ταξίδια συνέπεσαν με την αρχή του καλοκαιριού και -σε συνδυασμό με καθημερινές υποχρεώσεις- με «έκλεψαν» από την αγκαλιά της μπλογκόσφαιρας. Ελπίζω να επιστρέψω τις προσεχείς ημέρες, για να μοιραστώ μαζί σας εντυπώσεις και σκέψεις. Για την ώρα, πέρασα να πω ένα «γεια!»...

Για την Αμαλία: Απολογισμός και συνέχεια

2007-06-08T03:30:00.000+03:00

Η μία εβδομάδα που μεσολάβησε από την πρωτοφανή διαδικτυακή κινητοποίηση με αφορμή τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου -της 30χρονης blogger που συγκλόνισε όλους μας με τα πύρινα κείμενά της- είναι, νομίζω, αρκετός χρόνος για έναν ψύχραιμο απολογισμό που δεν θα παρασύρεται από τον ενθουσιασμό της 1ης Ιουνίου και των δύο-τριών επόμενων ημερών.

Κατά γενική ομολογία, η κινητοποίηση πέτυχε. Η απήχηση που συνάντησε στους κόλπους της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας ήταν μεγάλη. Κείμενα επί κειμένων και σχόλια επί σχολίων γράφτηκαν για την Αμαλία, την προσπάθεια που έκανε μέσα από το ιστολόγιό της, τα «φακελάκια», τους γιατρούς, την ιατρική δεοντολογία, το «άρρωστο» ΕΣΥ κ.ά. Μάλιστα, το όνομα της θαρραλέας κοπέλας, που πάλεψε με τόση δύναμη ενάντια στον καρκίνο και την αχαρακτήριστη συμπεριφορά ορισμένων γιατρών, έγινε ο δημοφιλέστερος όρος αναζήτησης στο Sync.gr, υπερσκελίζοντας τα... συνήθη «ερωτικές ιστορίες» και «sex». Επίσης, η φράση «Για την Αμαλία» κατέλαβε την τρίτη δημοφιλέστερη θέση. Ανάλογη δημοτικότητα γνώρισαν το online ημερολόγιο της Αμαλίας, το Malpractice, και το ειδικό blog με τον τίτλο «Για την Αμαλία», το οποίο δημιουργήθηκε με στόχο τον καλύτερο συντονισμό της κινητοποίησης της 1ης Ιουνίου. Συνολικά, σύμφωνα πάντα με το Sync.gr, 1.073 ιστολόγια κάνουν link προς το πρώτο και άλλα 292 προς το δεύτερο.

Τα πιο εντυπωσιακά νούμερα είναι όμως άλλα. Όπως υπολογίστηκε στο blog της κινητοποίησης:

400.000 άνθρωποι χρησιμοποίησαν την 1η Ιουνίου τις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης για να αντλήσουν πληροφορίες για την Αμαλία και την αφιερωμένη σε αυτή ημέρα
Περισσότερα από 120.000 e-mails διαμαρτυρίας και ευαισθητοποίησης «βομβάρδισαν» υπουργούς, βουλευτές, ευρωβουλευτές, ιατρικούς συλλόγους, φορείς και οργανισμούς του χώρου της Υγείας
Τα ηλεκτρονικά μηνύματα «ταξίδεψαν» σε 30 χώρες και 120 οργανώσεις
Ανήμερα της κινητοποίησης 56.116 επισκέπτες πέρασαν το «κατώφλι» του blog της Αμαλίας.

Η έκταση της κινητοποίησης ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα «παραδοσιακά» μέσα. Έτσι, για πρώτη φορά τα ελληνόφωνα ιστολόγια προβλήθηκαν τόσο μαζικά και -το κυριότερο- θετικά μέσα από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το εκτός Διαδικτύου κοινό συνειδητοποίησε ότι «κάτι τρέχει» στον λαβύρινθο του Internet, πως υπάρχουν ενεργοί πολίτες και ότι το πληκτρολόγιο τους δίνει δύναμη να εκφραστούν ελεύθερα, διεκδικώντας (αυτονόητα ή μη) δικαιώματα και προβάλλοντας κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και αιτήματα. Η οδυνηρή απώλεια ενός ανθρώπου λειτούργησε, λοιπόν, ως εφαλτήριο ανάδειξης των blogs σε μέσα ευαισθητοποίησης και πίεσης και ως ορόσημο για την επίσημη «πρώτη» της εγχώριας διαδικτυακής κοινότητας.

Το ζητούμενο είναι τι μέλλει γενέσθαι από 'δω και πέρα. Οι διαδικτυακοί ακτιβιστές που παραμέρισαν κάθε είδους διαφορές και ένωσαν τις δυνάμεις τους στην κοινή προσπάθεια να τιμηθεί η μνήμη της Αμαλίας και να μην υπάρξουν ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον, θα συνεχίσουν με την ίδια αγωνιστική διάθεση; Θα βγουν και εκτός Κυβερνοχώρου, για να ακουστούν ακόμα πιο δυνατά; Ή σταδιακά οι αντιδράσεις θα ξεθυμάνουν και ο καθένας θα επιστρέψει στη δουλειά του, ως είθισται να συμβαίνει σε παρόμοιες offline καταστάσεις; Επιπλέον, θα υπάρξουν ανάλογα εγχειρήματα για άλλα θέματα;

Διάθεση για συνέχεια φαίνεται να υπάρχει από αρκετούς. Απομένει να αποδειχθεί εμπράκτως και να μετουσιωθεί σε πράξεις ουσίας, σε συνεννόηση με όσο το δυνατόν περισσότερους δικτυακούς γραφιάδες...

INFO:
Η online εκστρατεία στη μνήμη της Αμαλίας συνεχίζεται πλέον από το blog «01.06.07: Ημέρα της Αμαλίας». Εκεί έχει συγκεντρωθεί όλο το υλικό που γράφτηκε τις τελευταίες ημέρες από ιστολόγους αλλά και δημοσιογράφους. Μεταξύ των άλλων, και τρία ρεπορτάζ μου στον «Ελεύθερο Τύπο»: Η ελληνική μπλογκόσφαιρα πενθεί την Αμαλία (29/5/2007), Bloggers στην αντεπίθεση (3/6/2007), «Για την Αμαλία, ρε γαμώτο...» (4/6/2007).

Για την Αμαλία

2007-06-01T03:04:00.000+03:00

Η μεγαλύτερη διαδικτυακή κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη εδώ και λίγες ώρες. Μέχρι τα μεσάνυχτα τα ελληνόφωνα ιστολόγια σταδιακά «πλημμυρίζουν» με banners, videos, σχόλια και ένα κείμενο-καρπό συλλογικής προσπάθειας bloggers τα οποία υπενθυμίζουν την πολυετή οδύσσεια και τη σημαντική παρακαταθήκη της Αμαλίας Καλυβίνου.

Η 30χρονη που έφυγε τόσο πρόωρα ακριβώς πριν από μια εβδομάδα - ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια σκληρής μάχης ενάντια σε μια ασθένεια που στην αρχή οι γιατροί αποκάλεσαν «ιδιοπάθεια» και τελικά αποδείχθηκε καρκίνος, αλλά και ενάντια στην εγκληματική αμέλεια ορισμένων γιατρών και τις χρόνιες παθογένειες του άρρωστου εγχώριου συστήματος υγείας- «μίλησε» στις καρδιές χιλιάδων χρηστών του Διαδικτύου, μέσα από το online ημερολόγιό της. Καταγγελίες με ονόματα και διευθύνσεις, αφηγήσεις δύσκολων προσωπικών στιγμών, γεμάτες πόνο αλλά και αφοπλιστική ειλικρίνεια, ονομαστικές -και πάλι- αναφορές σε γιατρούς-ευεργέτες δημιούργησαν ένα ιστολόγιο-γροθιά στο στομάχι για όλους τους εμπλεκόμενους στον χώρο της υγείας (γιατρούς, διοικητές νοσοκομείων και ασφαλιστικών ιδρυμάτων, ΕΟΦ, πολιτικούς, συνδικαλιστές κτλ.), καθώς για τους απλούς πολίτες. Σε 19 posts που γράφτηκαν από τον Ιούλιο του 2005 έως τον Μάιο του 2007 η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής με τον πύρινο και μεστό λόγο, το αστείρευτο θάρρος και το σπάνιο, αξιοθαύμαστο ψυχικό σθένος τα είπε όλα: για το θλιβερό... εθιμικό δίκαιο που λέγεται «φακελάκι», για τις κάθε λογής πρακτικές που παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη, για τις τραγικές αδυναμίες του συστήματος περίθαλψης.

Η ηλεκτρονική κίνηση των φίλων της Αμαλίας -φίλων που στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχαν τη χαρά να τη γνωρίσουν από κοντά, παρά μόνο από τα κείμενα του blog της- είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει στην παρούσα φάση για να μείνει ζωντανή η μνήμη της Αμαλίας και τα όσα μας κληροδότησε. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, σε καμία περίπτωση πως είναι ήσσονης σημασίας εξέλιξη. Αντιθέτως. Για πρώτη φορά η (διαρκώς διογκούμενη) ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα ενώνει τις δυνάμεις της σε τόσο μεγάλη έκταση και σε ελάχιστο χρόνο, παραμερίζοντας κάθε τύπου διαφορές, επιδεικνύοντας αξιέπαινο ζήλο και ωθούμενη από αγνά κίνητρα. Άλλωστε, σημασία έχει να γίνει το πρώτο βήμα. Όσο περισσότεροι βηματίσουν μαζί, τόσο το καλύτερο. Και στην προκειμένη περίπτωση οι συνοδοιπόροι είναι ήδη πολλοί, καλοί και έχουν εισπράξει το μήνυμα: οι ιστολόγοι έχουν δύναμη παρέμβασης -περίτρανη απόδειξη η Αμαλία.

Μέχρι τη στιγμή που γράφεται τούτο το σημείωμα, όπως διαπιστώνω στο Sync, τουλάχιστον 320 σημερινά posts αναδημοσιεύουν το συλλογικό κείμενο ή δικά τους λόγια για την Αμαλία, ενώ ο συνολικός αριθμός όσων έχουν αναφερθεί τις τελευταίες 30 ημέρες στην κοπέλα που ταρακούνησε την μπλογκόσφαιρα αγγίζει τα 1.000. Εξάλλου, τα σχόλια στο blog της, το Malpractice, έχουν φθάσει τα 1.130 (μετά την αναγγελία του θανάτου της). Παράλληλα ξεχώρισα δύο videos στο YouTube: ένα από το Metablogging και ένα από τον Γιώργο Κρόγια. Για τον συντονισμό της κινητοποίησης έχει δημιουργηθεί ειδικό ιστολόγιο στην εξής διεύθυνση: http://giatinamalia-blog.blogspot.com. Τις επόμενες ώρες αναμένεται να επιστρατευθούν και οι άλλες μορφές δράσης, όπως διανομή φυλλαδίων, μαζική αποστολή e-mails που ενημερώνουν για την ιστορία της Αμαλίας και τις «πληγές» του συστήματος υγείας σε 5 διαφορετικές γλώσσες κ.ά.

Ακολουθεί το κοινό μήνυμα που «ταξιδεύει» σήμερα σε όλη την μπλογκόσφαιρα (ελληνόφωνη και ξένη):

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του».
(Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας».
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας».

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

In Memoriam

2007-05-27T19:37:00.001+03:00

Τα ξημερώματα της Παρασκευής η Αμαλία Καλυβίνου, η νεαρή κοπέλα η οποία με το ιστολόγιο που δημιούργησε για να καταγγείλει τα λάθη, τις αυθαιρεσίες, την εγκληματική συμπεριφορά γιατρών σε βάρος της και τα περιβόητα φακελάκια, συγκλόνισε και κατάφερε να ακουστεί όχι μόνο στην εγχώρια μπλογκόσφαιρα αλλά και πέρα από αυτή, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν. Τα θλιβερά νέα έγιναν γνωστά από το blog της διά χειρός της κοινωνικής λειτουργού που τη στήριζε τα τελευταία χρόνια.

Εδώ και πολλές ημέρες τα μηνύματα συμπαράστασης, οι γεμάτες στοργή αλλά και ανησυχία ερωτήσεις για την πορεία της υγείας της Αμαλίας είχαν πάρει μορφή χιονοστιβάδας στο ιστολόγιό της. Οι δικοί της άνθρωποι τα παρακολουθούσαν και της μετέφεραν το ενδιαφέρον των (πολλές φορές άγνωστων) φίλων, οι οποίοι άφηναν ένα σύντομο σημείωμα κάτω από το τελευταίο post της Αμαλίας. «Αμαλία, μας διαβάζεις; Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ανησυχήσει. Πού είσαι κοριτσάκι μου; Αισθάνεσαι καλά; Χρειάζεσαι κάτι; Γράψε τουλάχιστον ότι είσαι καλά. Μόνο αυτό. Ίσως, βέβαια, και να σε ενοχλούμε. Αν σε πιέζουμε, συγχώρεσέ μας. Όλοι νομίζω από ενδιαφέρον το κάνουμε», έγραφε για παράδειγμα μία από τις e-φίλες της, η Γωγώ.

Από το τελευταίο μήνυμα της Αμαλίας μέχρι εκείνο της κοινωνικής λειτουργού κυρίας Φρόσως Χατζάκη, μεσολάβησαν περίπου 100 μηνύματα, ανάλογα με αυτό της Γωγώς. Και βέβαια ο καταιγισμός σημειωμάτων συνεχίστηκε και μετά. «Καλό ταξίδι, Αμαλία», «θερμά συλληπητήρια στην οικογένειά της» και άλλα παρόμοια μηνύματα -πάνω από 300 ως την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές- κατέκλυσαν το ιστολόγιο που επί δύο χρονιά αποτέλεσε «χαστούκι» για το σάπιο κομμάτι του χώρου της υγείας.

Παράλληλα, τα αφιερωμένα στην Αμαλία posts σε όλη την ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα έχουν ξεπεράσει τα 100. Ενδεικτικά, και σε τυχαία σειρά, εντοπίσαμε τα ακόλουθα:

Καλό ταξίδι Αμαλία (Να τα πούμε?)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας» (Oneiros)
Καλό ταξίδι Αμαλία (Ta parapona sas sto MIXER)
Δεν άνθισαν ματαίως τόσα σχόλια (Ιστολόγιον)
Στον παράδεισο δεν έχει φακελάκι (Metablogging)
Γαίαν έχοις ελαφράν Αμαλία… (sfrang2)
Αρκετά κουράστηκες, Αμαλία (Zepos)
Ένα λουλούδι για την Αμαλία (Doncat)
Καλό ταξίδι Αμαλία (simos.gr)
Έφυγε η Αμαλία (Theoulini)
Καλό ταξίδι (X-Psilikatzoy)
Ο αγώνας της Αμαλίας συνεχίζεται (Ό,τι δεν λύνεται... κόβεται)
Πέθανε η Αμαλία (pestaola.gr)
Η Αμαλία έφυγε (E-saloni)
Αμαλία δεν πρόκειται να αναστηθείς… γιατί δεν έχεις πεθάνει (Παραφωνιάδες)
Μαύρη μέρα σήμερα ξημέρωσε (Πολιτικό Blog)
Για την Αμαλία (Πού είναι η πανοπλία μου;)
Καλό ταξίδι Αμαλία (Η καλύβα ψηλά στο βουνό)
RIP (Arxedia Media)
No more cry… (Ώρα Ελλάδας)
Έφυγε η Αμαλία Καλυβίνου (Μαύρος Γάτος)
Καλό ταξίδι (Say no to violence)
Καλό ταξίδι, Αμαλία (Allu Fun Marx)
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ.ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ... (ΠΡΕΖΑ TV)
Καλό ταξίδι Αμαλία… (Τα ταξίδια μου)
Αμαλία, δεν σε ξεχνάμε!!! (Romeo & Juliet)
Εκεί που πας (Ασπαστός)
Καλή Αντάμωση (Ιερές δούλες της θεάς Καφροδίτης)
Αντίο Αμαλία ((Πολύ) Χαμηλές πτήσεις)
Ξεκουράσου Αμαλία, εμείς σύντομα θα σε ξεχάσουμε (monaxikoslikos)
Καλό ταξίδι «Κουρέλι» (Love & Poison)
Καλό ταξίδι κοριτσάκι (Γητεύτρια)
Από χθες… (Βασιλική)
Καλό ταξίδι Αμαλία (La Cruz del Sur)
Πεθαίνοντας στο blogspot (Γυφτάκι)
Αντίο Αμαλία (Το ιατρείο)
Θάνατος… (Blogoσφαιρα)
Αυτή έφυγε, το fakelaki έμεινε (We are not alone)
250507* (Unlearn)
Για την Αμαλία (In a dead angle)
Καλό ταξίδι Αμαλία (Swell)
Ένα κορίτσι μετράει τα’ άστρα (deksiaristera)
Καλό ταξίδι (Ήχος πλάγιος μόνος)
Σσσσς (Ανιαρές εξομολογήσεις)
Η Αμαλία έφυγε (Έτσι το βλέπω)
Για την Αμαλία (Teenage Thinking)
Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος (Do pixel sprites dream of electric sheep?)
Για όσους έμειναν (Adiple)

Η Αμαλία μπορεί να έφυγε από τη ζωή, όμως παραμένει ανάμεσά μας με το ιστολόγιό της, τις σκέψεις της και όσα μας έμαθε. Δοκιμάστηκε, πόνεσε, απογοητεύτηκε, κατήγγειλε, ταρακούνησε, συγκίνησε, ενέπνευσε, απέδειξε ότι η μπλογκόσφαιρα και το Διαδίκτυο δεν είναι εικονική πραγματικότητα αλλά κομμάτι της πραγματικής ζωής, που μπορεί μάλιστα να αφυπνίσει τα «παραδοσιακά» μέσα και να τους δώσει θέματα από ανθρώπους για ανθρώπους. Όπως εύστοχα σημειώνει ο Μιχάλης Παναγιωτάκης στο Ιστολόγιον, «το "Malpractice" είναι η επιτομή ενός πράγματος που τα μπλογκ μπορούν να κάνουν καλά: να δώσουν βήμα καταγγελίας και να αναδείξουν θέματα που, εσκεμμένα ή από αδιαφορία, δεν περνούν στα μέσα ενημέρωσης, και μάλιστα στην περίπτωση της Αμαλίας, κάτι ακόμα πιο χρήσιμο: βήμα για επώνυμες καταγγελίες (και επαίνους), παρακάμπτοντας τη φοβία ή απροθυμία των ΜΜΕ να μπλέξουν στην ανελεύθερη περί "δυσφημήσεως" νομοθεσία/βιομηχανία της χώρας μας (για να μην μιλήσω για πιθανές "διαπλοκές")».

Ήδη πολλοί συν-ιστολόγοι έχουν τονίσει ότι η προσπάθεια της Αμαλίας πρέπει να συνεχιστεί. Στο πλαίσιο αυτό, έχει προταθεί το ιστολόγιό της ή κάποιο άλλο, νέο, να λειτουργήσουν ως κέντρα καταγγελιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέσα σε τρεις ημέρες ο αριθμός παραπομπών προς το Malpractice από άλλα ιστολόγια το ανέβασε στην 5η θέση της κατάταξης του Sync με τα δημοφιλέστερα blogs. Παράλληλα, έχει δοθεί ραντεβού για την 1η Ιουνίου, καθώς η πρόταση του ανθυποπυραγού Νίκου Στεργίου να γίνει η ημέρα αυτή Ημέρα Αμαλίας και να αναρτηθεί σε όλα τα ιστολόγια ως σύνθημα το μότο-ευχή της 30χρονης κοπέλας «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, ρε παιδια, όχι ο κανόνας...» έχει αγκαλιαστεί από τους περισσότερους bloggers.

Αμαλία, σ' ευχαριστούμε! Καλό ταξίδι!

7η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου Αθήνας: Υλικό ονείρων για τους εραστές του ιλίγγου

2007-05-21T03:12:00.000+03:00

Ταχύτητα, γκάζι, πάθος, ίλιγγος... Αν θέλαμε να συνοδεύσουμε με εικόνες τις λέξεις αυτές και τα συνώνυμά τους, για τις ανάγκες κάποιας εγκυκλοπαίδειας, θα μπορούσαμε κάλλιστα να ανατρέξουμε στο φωτογραφικό αρχείο από τα σπορ μοντέλα που παρουσιάστηκαν στην 7η Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Αθήνας.

Οι εταιρίες που είχαν να καταθέσουν ενδιαφέρουσες προτάσεις από πλευράς επιδόσεων και σχεδιασμού ήταν πολλές. Τι να πρωτοδεί κανείς; Από σπορ εκδόσεις δημοφιλών μοντέλων, σε τιμές αρκετά προσιτές, μέχρι απαγορευμένους (από οικονομικής πλευράς) «καρπούς» για τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού, η γκάμα ήταν απολαυστικά μεγάλη.

Μία από τις πρώτες θέσεις στην καρδιά μας κατέκτησε η ακριβοθώρητη Αlfa Romeo 8C Competizione. Γιατί ακριβοθώρητη; Με τιμή περί τα 150.000 ευρώ και παραγωγή που μέχρι στιγμής δεν ξεπερνά, αν θυμάμαι σωστά, τα 80 κομμάτια, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Συνολικά η ιταλική φίρμα δεν σκοπεύει να κυκλοφορήσει περισσότερα από 500 τέτοια έργα τέχνης. Έτσι, ο V8 κινητήρας των 4.691 κυβικών εκατοστών με την απόδοση των 450 ίππων -ο οποίος σημειωτέον προέρχεται από τη Maserati-, το θελκτικό αμάξωμα με τα ρετρό στοιχεία και το κόκπιτ όπου παντρεύονται αρμονικά αλουμίνιο, ανθρακονήματα και δέρμα θα παραμείνουν toy machine για λίγους και ευσεβής πόθος για πολλούς.

Κεραυνοβόλος ήταν ο έρωτας και με το κατάλευκο (αναφέρεται ως «λαμπερό λευκό» στο χρωματολόγιο της εταιρίας) Audi R8. Εξωτερικά επιτομή του επιθετικού και κομψού σπορ design, μόνιμη τετρακίνηση Quattro, V8 κινητήρας 4,2 λίτρων με απόδοση 420 ίππων κάτω από το καπό, τελική ταχύτητα 301 χιλιόμετρα την ώρα και επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα/ώρα μόλις σε 4,6 δευτερόλεπτα συνθέτουν ένα ακαταμάχητο αυτοκίνητο. Δυστυχώς για μας, το αντίτιμο είναι βαρύ: ξεκινά από τα 136.000 ευρώ για τη βασική έκδοση και φθάνει τα 184.200 ευρώ, που ήταν και η τιμή του εκθέματος.

Σημαντική καινούργια σπορ παρουσία φιλοξενούσε στο περίπτερό της και η BMW. Αυτή δεν ήταν άλλη από τη νέα σειρά 3 Cabrio, η οποία θα διατίθεται με 2λιτρο και 3λιτρο κινητήρα μέγιστης ισχύος 170 και 306 ίππων αντιστοίχως. Στη «μικρή», πιο προσιτή για τα ελληνικά δεδομένα, έκδοση υπόσχεται επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα σε 9,2 δεύτερα και τελική ταχύτητα 220 χλμ./ώρα. Αξιοπρόσεκτη λεπτομέρεια: η οροφή της ανοικτής «3άρας» δεν είναι υφασμάτινη, αλλά μεταλλική.

Διόλου ευκαταφρόνητα είναι τα πιο οικονομικά μοντέλα της κατηγορίας, όπως το Ford Focus CC, το Opel GT και το Peugeot 207 CC.

7η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου Αθήνας: Μοντέλα και... μοντέλα

2007-05-20T14:34:00.001+03:00

Οι εκθέσεις αυτοκινήτου είναι γνωστό ότι αποτελούν τον παράδεισο κάθε άνδρα, γιατί συνδυάζουν δύο μεγάλες αδυναμίες του: αυτοκίνητα και γυναίκες. Τα αστραφτερά νέα μοντέλα της αυτοκινητοβιομηχανίας -άλλα προσιτά στη μέση τσέπη και άλλα εντελώς δυσπρόσιτα, εξ ου και περισσότερο ενδιαφέροντα και ζηλευτά- και οι (εξίσου, αν όχι περισσότερο, επιθυμητές) καλλίπυγες κοπέλες που στέκονται πλάι τους ή κάθονται αναπαυτικά στα καθίσματά τους αποτελούν έναν συνδυασμό που μαγνητίζει το βλέμμα.

Η 7η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου της Αθήνας δεν θα μπορούσε παρά, σεβόμενη τον εαυτό της, να προσφέρει εν αφθονία το εκρηκτικό αυτό μείγμα ομορφιάς. Οι φωτογραφίες αυτού του post είναι ένα, μικρό μόνο, δείγμα που μπόρεσα να καταγράψω με τον φωτογραφικό φακό μου από τα περίπτερα της Honda, της BMW και της Skoda... «για τα μάτια σας μόνο». Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια. Απολαύστε τις!

7η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου Αθήνας: Για (εμάς) τους κοινούς θνητούς

2007-05-17T03:33:00.001+03:00

Η φετινή Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου της Αθήνας φιλοξενεί στα 53.000 τετραγωνικά μέτρα της τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα σε νέα μοντέλα περίπτερα των τελευταίων ετών. Αν αθροίσουμε: (α) μοντέλα «του κουτιού», που παρουσιάστηκαν σε επίσημη «πρώτη» στην ελληνική αγορά και σύντομα θα αρχίσει η διάθεσή τους (π.χ. Fiat Bravo), (β) καινούργιες εκδόσεις προϋπαρχόντων μοντέλων (π.χ. Opel Corsa OPC), (γ) μοντέλα που υπέστησαν facelift (π.χ. Ford C Max), το σύνολο ξεπερνά τα 60. «Χαράς Ευαγγελία», λοιπόν, για όλους τους λάτρεις των τεσσάρων τροχών, ανεξαρτήτως ηλικίας, οδηγικών προτιμήσεων, οικογενειακής κατάστασης, οικονομικού επιπέδου κ.λπ.

Οι «προσγειωμένοι», που αναζητούν ένα εργαλείο για τις μετακινήσεις τους χωρίς να ενδιαφέρονται για «τρελά» γκάζια ή υπερβολικά λούσα, θα βρουν πολλές αξιόλογες προτάσεις να λούζονται από το εκτυφλωτικό φως των προβολέων της έκθεσης. Δείτε τι τράβηξε το βλέμμα μας:

Το Opel Astra που απέκτησε «ουρά» (κατά κόσμον, Opel Astra Sedan). Τα ευμεγέθη φωτιστικά σώματα ίσως να μην είναι ό,τι ωραιότερο έχω δει, αλλά ταιριάζουν με τη γραμμή του αυτοκίνητου. Το πορτ μπαγκάζ των 500 λίτρων και οι αυξημένοι χώροι για τους πίσω επιβάτες θα αποτελέσουν τη χαρά του οικογενειάρχη. Η βασική έκδοση -1,4 λίτρα- συνοδεύεται από τον γνωστό κινητήρα των 90 ίππων, ενώ θα πωλείται και με καινούργιο μοτέρ 1,8 λίτρων και 140 ίππων.

Το Nissan Tiida, το ολόφρεσκο μικρομεσαίο της ιαπωνικής φίρμας που θα διατίθεται στη χώρα μας από τον επόμενο μήνα σε 4θυρες και 5θυρες εκδόσεις με κινητήρες 1,6 και 1,8 λίτρων, οι οποίοι αποδίδουν αντιστοίχως 110 και 126 άλογα. Σχεδιαστικά συνεχίζει την επέλαση των ακμών, που ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια με το Primera και η οποία σηματοδότησε τη ρίξη με τις καμπύλες του παρελθόντος (λέγε με Almera). Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξετρελάθηκα.

Το Fiat Bravo και το Fiat Linea, με τα οποία η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία δηλώνει ηχηρό «παρών» στη μεσαία κατηγορία. Το πρώτο είναι η hatchback πρόταση της Fiat. Θα διατίθεται με 16βάλβιδο κινητήρα 1.400 κυβικών εκατοστών που αποδίδει 90 ίππους, αλλά και με δύο βενζινοκινητήρες turbo της ίδιας χωρητικότητας και απόδοσης 120 και 150 ίππων. Μου άρεσαν (από έξω προς τα μέσα) τα μπροστινά φώτα, που θυμίζουν Aston Martin, το προσεγμένο και από καλής ποιότητας υλικά ταμπλό και οι πολύ ικανοποιητικοί -για τα δεδομένα της κατηγορίας- εσωτερικοί χώροι (με τον ύψους 2,02 μέτρων κολλητό μου άνετα βολεμένο στη θέση του οδηγού, εγώ χωρούσα κανονικά στο πίσω κάθισμα, κάνοντας την παραχώρηση να ακουμπάνε τα γόνατά μου στην πλάτη του καθίσματος). Ρωτήσαμε και μάθαμε ότι έρχεται στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο. Το δεύτερο είναι η sedan απάντηση στον ανταγωνισμό (βλ. Toyota Corolla, Ford Focus κ.λπ.) και έρχεται με δύο κινητήρες: έναν 8βάλβιδο 1.400άρι ο οποίος «βγάζει» 77 άλογα και έναν 16βάλβιδο 1.400άρι turbo που αποδίδει 120 άλογα.

Το μωρό της Renault, το Twingo, που μεγάλωσε, καθώς δανείστηκε το πάτωμα του Clio II, και ομόρφυνε, προσαρμοζόμενο στη σύγχρονη σχεδιαστική φιλοσοφία της Γαλλίδας μαμάς του. Ύστερα από 14 χρόνια, η πλήρης ανανέωση ήταν επιβεβλημένη και έγινε πράξη. Το «κλου» είναι η υπερτροφοδοτούμενη έκδοση των 1,2 λίτρων με τους 100 ίππους.

Το Skoda Fabia, που άλλαξε ριζικά, εσωτερικά και εξωτερικά, και οσονούπω δίνει ραντεβού με υποψήφιους αγοραστές στις αντιπροσωπείες. Η μουρίτσα είναι γνώριμη, χάρη στο πρόσφατο Roomster. Θα το βρείτε στα 1.200, 1.400 και 1.600 κυβικά με 70, 86 και 105 άλογα αντιστοίχως. Μία καθ' όλα τίμια πρόταση, κατά τη γνώμη μου.

Το Ηyundai i30, το ολοκαίνουργιο μικρομεσαίο μοντέλο των Κορεατών, που καταφθάνει τον Ιούνιο με δύο ισχυρά μοτέρ 1,4 και 1,6 λίτρων (αποδίδουν το πρώτο 109, το δεύτερο 122 άλογα) και αναμένεται να προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας αγοραστών. Μοιάζει πολύ στο Kia C'eed ή είναι η ιδέα μου; Όπως και να 'χει, η σχεδίασή του είναι κομψή, πλην όμως αδιάφορη.

Αν δεν χορτάσατε, μην απογοητεύεστε! Περισσότερο υλικό από την 7η Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Αθήνας σε προσεχές post.

7η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου Αθήνας: Τα καλύτερα έρχονται

2007-05-12T20:44:00.001+03:00

- Αλήθεια; Ήταν ο Μάριος Ροζάκος χθες στο πρώην ανατολικό Αεροδρόμιο, στα εγκαίνια της 7ης Διεθνούς Έκθεσης Αυτοκινήτου της Αθήνας; Α, στο καλό! Γιατί δεν μου το είπατε; Ήθελα να τον γνωρίσω! Πώς; Θα γράψει για την έκθεση στην ΕΤ-αζέρα Σκέψεων; Εντάξει, εννοείται πως θα διαβάσω τα posts του, αλλά θέλω να τον γνωρίσω σας λέω!

- Ε, τότε θα του πούμε να ξαναπεράσει από την έκθεση.

- Ναι! Ναι! Από σήμερα και μέχρι τις 20 Μαΐου, από τις 10.00 το πρωί ως τις 10.00 το βράδυ, η καρδιά της αυτοκίνησης θα χτυπά εδώ. Περισσότεροι από 35 κατασκευαστές και 250 εταιρίες με προϊόντα και υπηρεσίες που σχετίζονται με το αυτοκίνητο έχουν δικό τους περίπτερο. Το εισιτήριο κοστίζει 9 ευρώ και το μειωμένο για παιδιά μέχρι 12 ετών είναι 5 ευρώ.

Ο παραπάνω διάλογος είναι (δυστυχώς για μένα) φανταστικός. Όμως η επίσκεψη στην έκθεση κατά τη χθεσινή press day είναι (ευτυχώς για μένα) πραγματική. Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την 7η Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Αθήνας στον επίσημο δικτυακό τόπο της, προτού πάτε διαβάστε μερικές χρήσιμες συμβουλές από τον συνιστολόγο Dealsend και επιστρέψτε σύντομα στην ΕΤ-αζέρα Σκέψεων για να δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό και σχόλια από τα μοντέλα που θαυμάσαμε.

Αυτή είναι τούρτα!

2007-05-10T03:48:00.000+03:00

Αυτές τις ημέρες έχουν γενέθλια τα καλύτερα παιδιά! Σοβαρολογώ, το έχω τσεκάρει. «Ταυράκια, παιδί μου, εγγύηση!», όπως θα έλεγε και μια φίλη. Τι είπατε; Θέλετε παραδείγματα; Σύμφωνοι! Σημειώνετε;

1. Πρώτος και καλύτερος εγώ σήμερα
2. Στις 13 Μαΐου η συνάδελφός μου η Λενδιάννα
3. Στις 16 Μαΐου η φίλη μου η Κατερίνα
4. Την ίδια ημέρα η μία κορούλα της κουμπάρας μου
5. Στις 20 Μαΐου η φίλη μου η Αλεξάνδρα.

Αν εξακολουθείτε να αμφιβάλλετε, ιδού ποιοι άλλοι γεννήθηκαν σαν σήμερα:
* Fred Astaire (χορευτής)
* Bono (μουσικός)
* Linda Evangelista (τοπ μόντελ).

Για να μην αναφερθώ σε γεγονότα που συνέβησαν σαν σήμερα:
10/5/1981: Ο François Mitterrand εκλέγεται Πρόεδρος της Γαλλίας, διαδεχόμενος τον Valery Giscard d'Estaing
10/5/1968: Αρχίζουν στο Παρίσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για το Βιετνάμ
10/5/1940: Ο Winston Churchill γίνεται πρωθυπουργός της Βρετανίας, μετά την παραίτηση του Neville Chamberlain
10/5/1871: Με τη Συνθήκη της Φρανφούρτης γράφεται ο επίλογος του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου

Χρόνια μας πολλά και καλά!!! Να μας χαίρεστε, βρε!

Party metablogging ΙΙ

2007-05-08T05:33:00.001+03:00

«Έστι μεν ουν το metablogging άθλημα λίαν προσφιλές παρά τοις Έλλησιν ιστολόγοις».

Παυσανίου, Διαδικτύου Περιήγησις

Το πάρτι του περασμένου Σαββάτου μάς έφερε πιο κοντά τόσο offline όσο και, εν συνεχεία, online. Απόδειξη για το δεύτερο τα σχετικά posts και τα σχόλια που συνεχίζονται στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία θετικά, δείχνουν πως η προσπάθεια άξιζε τον κόπο και υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να επαναληφθεί στο εγγύς μέλλον βελτιωμένη και... «επαυξημένη»!

Το ενδιαφέρον για όσα γράφονται στα ιστολόγια για το πάρτι και το συνεπαγόμενο metablogging ήταν αναμενόμενα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι αξιοπρόσεκτα. Διαπιστώνοντας από τα σχόλια στο προηγούμενο post μου και από τον «ρουφιάνο» που καταγράφει την επισκεψιμότητα της ΕΤ-αζέρας Σκέψεων ότι το after σκέλος της εκδήλωσης ενδιαφέρει πολλούς συν-ιστολόγους, επεκτείνω τον κατάλογο παραθέτοντας μερικά ακόμα posts που εντόπισα:

* Τις ει, χωρίς alt ούτε control (aggelos-X-aggelos)

* Social Νetwork αλλά ελληνικά : Από τις chatoσυνάξεις του 99 στα bloggersparty του 2007 (Αpasxolisi)

* Πάρτι animal! (Marialena’s Moments)

* Το πάρτι τελείωσε (Πολιτικό Μπλογκ) με φωτό
* Εγώ πέρασα καλά!! (pasta)
* Επεράσαμε όμορφα…; (Tzella’s blog)

* Είμαστε για [Party?] (Germanos)

* Το 100ό μπλογκοπάρτι είναι γεγονός! (Rodia στο Istories-1001) -όχι ακριβώς για το πάρτι, αλλά με αφορμή το πάρτι ;-)

Όποιος θέλει να βοηθήσει στην ενημέρωση του καταλόγου, είναι βεβαίως ευπρόσδεκτος.

Και μην ξεχνιόμαστε: με το καλό στο επόμενο!

Το πολύχρωμο μπλογκοχωριό

2007-05-07T03:45:00.001+03:00

Το δεύτερο πάρτι της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας που οργανώθηκε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου ήταν μια ζωντανή απόδειξη της ποικιλομορφίας που χαρακτηρίζει την κοινότητα των ιστολόγων. Άνθρωποι σχεδόν κάθε ηλικίας, άνδρες (κυρίως -σνιφ!) και γυναίκες, κοινωνικοί και συνεσταλμένοι, ομιλητικοί και λακωνικοί, παιχνιδιάρηδες και σοβαροί, δεινοί χορευτές και εραστές της πολυθρόνας, με επίσημο και σπορ ντύσιμο, γέμισαν το κλαμπ της Γλυφάδας. Όλοι γνώρισαν νέα πρόσωπα, online φιλίες μετεξελίχθηκαν και σε offline, ενώ αρκετοί απέκτησαν μέσα σε λίγες ώρες καινούργιους φίλους των οποίων τα blogs δεν είχαν καν υπόψη.

Δεν κρύβω πως, πηγαίνοντας στο πάρτι, σκεφτόμουν ότι ίσως η εκ του σύνεγγυς επαφή με άλλους διαδικτυακούς γραφιάδες να με απογοητεύσει. «Α! Αυτός/αυτή είναι λοιπόν ο/η τάδε; Τι κρίμα!», θα μπορούσε να είναι το σχόλιο μετά τις συστάσεις και μια πρώτη κουβέντα. Πόσες φορές δεν συμβαίνει αυτό με δημοσιογράφους εφημερίδων και περιοδικών ή με ραδιοφωνικούς παραγωγούς; Μόλις πριν από λίγες ημέρες φίλος που έπιασε δουλειά σε ραδιοφωνικό σταθμό μού έλεγε πόσο απογοητεύτηκε όταν γνώρισε από κοντά έναν από τους αγαπημένους του παραγωγούς. Στην περίπτωση των bloggers και του πάρτι, διαψεύστηκα. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, αλλά με όσους μίλησα (είτε πολύ είτε λίγο), αφενός, ένιωσα πολύ άνετα και, αφετέρου, εισέπραξα μεγάλες δόσεις θετικής ενέργειας και δημιουργικής διάθεσης.

Φυσικά, δεν έλειψε και η αμηχανία. Ειδικά τις πρώτες ώρες, αρκετοί στέκονταν ή κάθονταν και παρατηρούσαν γύρω τους, ενώ ήταν πολύ διαδεδομένες οι μικρές παρέες των δύο ή τριών ατόμων. Οι ερωτήσεις «Είσαι μπλόγκερ; Ποιος/ποια είσαι;» φορέθηκαν πολύ και ενόχλησαν ίσως ορισμένους. Αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να σπάσει ο «πάγος» και να μην υπάρχουν μόνο «κλίκες» ανθρώπων που ήδη γνωρίζονταν. Στο κάτω-κάτω, ποιος ήταν (και είναι επόμενο να είναι) ο στόχος ένος τέτοιου event; Τα nicks να συνδυαστούν ή να αντικατασταθούν με φρέσκες φατσούλες και η διαμεσολαβημένη επικοινωνία να παραχωρήσει τη θέση της στην άμεση. Είπαμε: «to know us better!». Και η αρχή γι' αυτό όντως έγινε. Απομένει ακόμα καλύτερη συνέχεια!

Με δεδομένο ότι λίγοι, μόνο, συν-ιστολόγοι από τη Βόρεια Ελλάδα κατάφεραν να έρθουν, νομίζω πως το σύνθημα πρέπει να είναι πλέον: «Βουρ για Θεσσαλονίκη!!!». Το αίτημα έχει ήδη εκφραστεί και από άλλους bloggers και προσυπογράφω ;-)

Υ.Γ. Έκανα μια μίνι έρευνα για σχόλια και φωτογραφίες από το πάρτι. Σίγουρα δεν είναι πλήρης, θεώρησα όμως καλό να μοιραστώ τα αποτελέσματα μαζί σας:
* After party... (Παράφωνος) - το blog του πάρτι
* Ευχαριστώ (Παράφωνος)
* 2ο Bloggoparty! Ήμουν κι εγώ εκεί! (Σπιτόγατος) με φωτό
* Πάρτι γκολ (Zouri)
* 2nd Greek Bloggers "party" (cpil) με φωτό
* VIDEO: 2nd Greek Bloggers party (cpil)
* 19 φωτογραφίες από το Greek Bloggers Party (Titanas)
* 15 φωτογραφίες από το Greek Bloggers Party (Titanas)
* Πάρτυ αλλιώς... θα βρεις! (Η Νημερτής)
* Greek Bloggers Party (Karpidis) με φωτό
* Στο πάρτι ήμασταν κι εμείς εκεί! (Tzonakos)
* Party animal (Αναγεννημένη)

Η μπλογκόσφαιρα κάνει πάρτι

2007-05-05T03:33:00.000+03:00

Σήμερα, εκτός από τις δεσποσύνες με το όνομα Ειρήνη (χρόνια πολλά, μαμά!), γιορτάζει και το εγχώριο κομμάτι της μπλογκόσφαιρας. Πώς και γιατί;

Με στόχο «to know us better», όπως έλεγε και η ασπρόμαυρη ελληνική κινηματογραφική κωμωδία, και με το σκεπτικό ότι «συνάντηση-πάρτι των μπλόγκερ έγινε πριν ένα χρόνο. Από τότε η μπλογκόσφαιρα έχει μεγαλώσει πολύ. Εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ μας, γράφουμε ποστ, ανταλλάσσουμε σχόλια, ασκούμε κριτική αλλά δεν έχουμε συναντηθεί πρόσωπο με πρόσωπο» (αντιγράφω από το blog του πάρτι), ο Παράφωνος ανέλαβε για άλλη μια φορά μία ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία: να οργανώσει πάρτι των ελληνόφωνων ιστολόγων.

«Άραγε πώς είναι ο Χ blogger από κοντά;», «ωραία τα λέω μέσω Internet τόσο καιρό με τον Ψ, καιρός δεν είναι να γνωριστούμε;», «τελικά η Ω είναι τόσο όμορφη όσο γράφουν άλλοι; »: απορίες σαν αυτές ίσως να λυθούν στο πάρτι. Με δεδομένη την προβολή της οποίας έχει τύχει το γεγονός, η προσέλευση αναμένεται μεγάλη. Εκτός κι αν τελευταία στιγμή μας πιάσουν οι ντροπές! Μα, γιατί; Ορισμένοι διαδικτυακοί γραφιάδες που χρησιμοποιούν ψευδώνυμο είναι γνωστό ότι αποφεύγουν συστηματικά τις κοινωνικές εκδηλώσεις οι οποίες υπάρχει πιθανότητα (έστω και μικρή) να προδώσουν την πραγματική τους ταυτότητα. Απολύτως σεβαστό. Ας γνωριστούμε, τουλάχιστον, οι υπόλοιποι. Ο χώρος, σύμφωνα με τον Παράφωνο, θα ευνοεί και συζητήσεις, όχι μόνο γλέντι. Ραντεβού στη Γλυφάδα, λοιπόν!

Περισσότερα για το πάρτι, εδώ!

Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

2007-05-03T02:12:00.001+03:00

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας, παραχωρώ τη θέση των posts που σχεδίαζα να ανεβάσω, στο παρακάτω κείμενο προβληματισμού-ευαισθητοποίησης που ετοίμασε το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας με θέμα την ελευθερία της έκφρασης στο Διαδίκτυο και τις συλλήψεις και φυλακίσεις bloggers οι οποίοι τόλμησαν να εκφράσουν τις απόψεις τους σε διάφορες γωνιές του πλανήτη:

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένει σε μια χώρα η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.

Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα «μπλοκάρονται» από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που, αν και η έδρα του είναι στη Νεά Υόρκη, πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις 3.00 το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δεν φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε Internet Café παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα e-mail σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, δύο CDs και ένα βιβλίο που, για κακή σου τύχη, είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό. Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με e-mail από τον προσωπικό σου Yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το e-mail δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού, που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα. Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο e-mail.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά της θα πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και θα σου απαγόρευαν να γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δεν θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς! Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο Internet!

Η «μοναξιά» του Σαββατοκύριακου

2007-04-29T02:10:00.000+03:00

Στις αρχές του μήνα εγκατέστησα στο ταπεινό αυτό ιστολόγιο έναν ηλεκτρονικό «κατάσκοπο» που με ενημερώνει για την επισκεψιμότητα του blog, δίνοντας ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως: αριθμό μοναδικών επισκεπτών, γεωγραφική προέλευσή τους, ιστοσελίδα μέσω της οποίας έφθασαν εδώ κ.ά. Παρατηρώντας τα στοιχεία, διαπίστωσα ότι τα Σαββατοκύριακα (ελληνιστί γουηκέντ) καταγράφεται κατακόρυφη πτώση της επισκεψιμότητας. Την πρώτη φορά οφειλόταν στο Πάσχα. Τη δεύτερη φορά είχαμε την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: σημειώθηκε αύξηση, αλλά αυτό προέκυψε χάρη στην αναδημοσίευση του πρώτου post για την αθλητική βία στο e-rooster. Την τρίτη φορά δεν υπήρχε αργία ή άλλη δικαιολογία για τη μείωση. Το ίδιο χθες. Και φαντάζομαι πως ούτε αύριο θα αλλάξουν τα πράγματα (αν και η εγγύτητα με την Πρωτομαγιά γεννά υποψίες για άδειες «από τη σημαία» και τα συναφή).

«Σιγά την ανακάλυψη!», θα μου πείτε. Ούτε εμένα θα με ξάφνιαζε, αν -στην προσπάθειά μου να ερμηνεύσω το φαινόμενο αυτό- περιοριζόμουν στην πιθανότητα να οφείλεται στον λαμπερό ελληνικό ήλιο. Ο καιρός «χαμογελά» και όσοι μπορούν -των bloggers και όλων των χρηστών του Διαδικτύου συμπεριλαμβανομένων- δεν χάνουν την ευκαιρία για, μικρότερες ή μεγαλύτερες, αποδράσεις. Μαγεμένοι από τα κάλλη της φύσης, εγκαταλείπουν την οθόνη και το πληκτρολόγιο για να απολαύσουν τις μυρωδιές της εξοχής. Λογικό δεν είναι;

Ασφαλώς! Εντούτοις, μήπως παράλληλα συμβαίνει και κάτι άλλο; Μήπως τελικά το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηστών του Internet, αλλά και των ιστολόγων ειδικότερα, «σερφάρει», «σχολιάζει», «γράφει» από το γραφείο; Και αν ναι, πώς; Ξεκλέβοντας χρόνο από τη δουλειά, παραμένοντας περισσότερες ώρες...; Η δουλειά εμπνέει για συγγραφή σχολίων και posts ή απλά για παρακολούθηση όσων γράφουν άλλοι;

Η πολλά υποσχόμενη ερευνητική δουλειά του Ζαφείρη Καραμπάση, στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος του Παντείου Πανεπιστημίου «Δυνητικές Κοινότητες: Κοινωνιο-Ψυχολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές», θα δώσει απαντήσεις στο θέμα αυτό και σε πολλά σημαντικότερα. Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας, όπως έχει δείξει με τα μηνύματά της, περιμένει με ενδιαφέρον τα τελικά αποτελέσματα που θα προκύψουν από τις απαντήσεις 1.388 ιστολόγων στο ερωτηματολόγιο της έρευνας. Ζαφείρη, καλή δύναμη και καλή επιτυχία!

Νέο όνομα

2007-04-25T02:43:00.001+02:00

Προτού καλά-καλά στεγνώσει η μπογιά στην καινούργια ταμπέλα του ιστολογίου αυτού, η οποία φιλοξενεί το νέο του όνομα, θεώρησα σκόπιμο να εξηγήσω προς τι η αλλαγή.

Η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα μού έδωσε τους τελευταίους μήνες πολλές χαρές: ανακάλυψα στα νερά της κείμενα-διαμάντια, γνώρισα (διαδικτυακά, κυρίως) αξιόλογους και δημιουργικούς ανθρώπους, έμαθα ενδιαφέροντα νέα πράγματα, κατέθεσα τις σκέψεις μου και εισέπραξα άμεσα και έμμεσα την αντίδραση άλλων bloggers και κυβερνοναυτών -εμπειρία μαγική, καθώς για έναν δημοσιογράφο η επαφή με τους αναγνώστες, και ιδιαίτερα τους «ψαγμένους» και απαιτητικούς, είναι πολύτιμο δώρο.

Μεγάλο μέρος αυτής της εμπειρίας το οφείλω στο feedback που εισέπραξα για το ένθετο το οποίο επιμελήθηκα στον «Ελεύθερο Τύπο», με τίτλο «Ξενάγηση στη σφαίρα των blogs». Το εν λόγω αφιέρωμα ήταν και η αφορμή να στήσω τούτο εδώ το ιστολόγιο. Για να είμαι ειλικρινής, αρχικά δεν είχα πρόθεση να το συνεχίσω. Όμως τελικά οι Σειρήνες του blogging με μάγεψαν και το απαιτητικό «σπορ» του ιστολογείν άρχισε να αποσπά συχνά ένα καθ' όλα υπολογίσιμο κομμάτι του λιγοστού ελεύθερου χρόνου μου.

Σήμερα, περίπου ένα μήνα μετά την εξέλιξη αυτή, και ενώ έχω καταθέσει ένα πρώτο (διαδικτυακό) δείγμα γραφής, αποφάσισα να σηματοδοτήσω μια νέα αρχή. Έχοντας αποφασίσει να γράφω τακτικότερα posts για ετερόκλιτα θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου (αλλά συνεχίζοντας να ρίχνω ιδιαίτερο βάρος στα του Διαδικτύου και της μπλογκόσφαιρας) και θέλοντας να προσδίδω στο εξής κατά διαστήματα πιο προσωπικό τόνο στο ιστολόγιό μου, θεώρησα καλό να κάνω relaunching, όπως λένε και οι διαφημιστές. Αντί να αλλάξω, όμως, τη «συσκευασία», ως είθισται, άλλαξα το... brand name (για να μείνω πιστός στην marketing-ίστικη ορολογία).

Δεν πρόκειται για «φιοριτούρα», αλλά για αλλαγή ουσίας. Το blog αυτό δεν έχει (πια) να κάνει με το ένθετο του «Ελεύθερου Τύπου», αλλά με τα δικά μου ενδιαφέροντα, που ενίοτε συμπίπτουν με τις επαγγελματικές ενασχολήσεις μου, ενίοτε όχι. Άλλωστε, όπως είχα εξαρχής υπογραμμίσει στην αριστερή στήλη του ιστολογίου, οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι καθαρά προσωπικές. Αυτό, λοιπόν, σκέφτηκα ότι πρέπει να σηματοδοτείται και από το όνομά του.

Νέο όνομα, νέα σελίδα, νέο στοίχημα, λοιπόν. Καλή μου (καινούργια) αρχή!

Υ.Γ. 1. Η σκέψη να αλλάξω το όνομα του blog τριγύριζε στο μυαλό μου εδώ και μια εβδομάδα. Πριν από λίγες ώρες έγινε πράξη ύστερα και από τη συζήτηση που είχα με έναν εξαιρετικό ελληνόφωνο blogger, τη δουλειά και την άποψη του οποίου εκτιμώ ιδιαίτερα. Τον ευχαριστώ!
Υ.Γ. 2. «Κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια», αλλά ας επιβεβαιώσω για τυπικούς λόγους ότι το νέο όνομα προήλθε από την επιθυμία μου να διατηρήσω το ΕΤ της ηλεκτρονικής διεύθυνσης (et-blogging-guide) με κάποιον τρόπο στον τίτλο. Και ποιος τρόπος είναι καλύτερος από ένα παιχνίδι με τις λέξεις και τα γράμματα :-)

Η διαδικτυακή μάχη κατά της βίας συνεχίζεται

2007-04-24T02:19:00.000+02:00

Η μπλογκόσφαιρα, σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο, εντυπωσιάζει, προκαλεί, ξαφνιάζει, ευαισθητοποιεί, πρωτοπορεί αλλά και απογοητεύει, ακολουθεί πεπατημένες, αναπαράγει πάθη, πέφτει σε παγίδες. Όπως στην «πραγματική ζωή», έτσι και στο Διαδίκτυο -μέρος του οποίου είναι το ιστολογικό σύμπαν- όλα αυτά συνυπάρχουν. Και μάλιστα συνυπάρχουν ακόμα πιο συχνά και ελεύθερα. Αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του μέσου.

Όσο κι αν μερίδα δημοσιογράφων και συγγραφέων επιμένει να αναδεικνύει τα αδύναμα σημεία της ελληνόφωνης κοινότητας των bloggers, επιδεικνύοντας έναν ιδιότυπο νεολουδισμό που απαξιώνει το σύνολο της μπλογκόσφαιρας, ευτυχώς καθημερινά πληθαίνουν οι αποδείξεις ότι τα φαινόμενα στα οποία στέκονται τα επικριτικά σχόλια αποτελούν την εξαίρεση, και όχι τον κανόνα. Μία τέτοια απόδειξη είναι το ομαδικό blog που δημιούργησε πρόσφατα η Natalia με σύνθημα «Say NO to violence - Έλληνες bloggers κατά της βίας».

Φυσική συνέχεια της πρωτοβουλίας που ξεκίνησε πριν από περίπου ένα μήνα ο «Παράφωνος» για συζήτηση και δράση κατά της βίας, είναι άλλο ένα βήμα στην προσπάθεια ευαισθητοποίησης των πολιτών στο σημαντικό, όσο και ευαίσθητο, αυτό ζήτημα. Μπράβο στη Natalia, που πήρε από την αρχή ζεστά το θέμα! Επιφυλάσσομαι να συνδράμω με posts και σχόλια σύντομα. Επίσης, εύχομαι η λίστα με τους συμμετέχοντες ιστολόγους και ο αριθμός των επισκεπτών να μεγαλώσουν γρήγορα. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα!

Στο ίδιο έργο θεατές

2007-04-16T00:20:00.000+02:00

Συζητήσεις επί συζητήσεων σε όλα τα επίπεδα (από παρέες απλών πολιτών μέχρι συσκέψεις αρμοδίων παραγόντων), τόνοι χυμένου μελανιού και έντονος προβληματισμός ακολούθησαν τα θλιβερά επεισόδια της Παιανίας, όπου έχασε τη ζωή του ο Μιχάλης Φιλόπουλος.

Χθες, δηλαδή μόλις 18 ημέρες μετά τη δολοφονία του νεαρού, η επανέναρξη των αθλητικών δραστηριοτήτων συνοδεύτηκε από επεισόδια σε ματς της Β΄ και Γ΄ Εθνικής. Συγκεκριμένα, στην Καλαμάτα η ήττα της τοπικής ομάδας από την Καλλιθέα με 4-2 λειτούργησε ως θρυαλλίδα για να συμπλακούν οπαδοί του Μεσσηνιακού με τον προπονητή της ομάδας Εντουάρντο Αμορίν και τους βοηθούς τους, ενώ στο Αγρίνιο ο αγώνας Παναιτωλικού-Ηλιούπολης διακόπηκε στο 78ο λεπτό, όταν, μετά την ακύρωση ενός γκολ των γηπεδούχων, ποδοσφαιριστές και παράγοντες των δύο ομάδων ήρθαν στα χέρια. Τελικά χρειάστηκε ημίωρη διακοπή, για να συνεχιστεί ο αγώνας, ο οποίος έληξε με σκορ 2-2.

Μπορεί τα γεγονότα αυτά να μην έχουν την ίδια βαρύτητα με το ραντεβού θανάτου των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού πριν από τον αγώνα του Κυπέλλου Βόλεϊ Γυναικών, όμως και τα μεν και τα δε είναι κρούσματα βίας. Και όταν παίκτες, παράγοντες και οπαδοί ομάδων μετατρέπουν το γρασίδι σε παλαίστρα στη διάρκεια ποδοσφαιρικών συναντήσεων, εύκολα, φοβάμαι, θα φθάσουμε ξανά στην επόμενη κλίμακα, στο επόμενο σκαλί: τις αιματηρές συμπλοκές εντός και εκτός γηπέδων. Εύχομαι να διαψευστώ...

Πέντε πράγματα για μένα

2007-04-12T00:59:00.000+02:00

Αφού χώνεψα επιτέλους το πασχαλινό τραπέζι (δεν τίμησα μεν τον οβελία, αλλά έκανα άλλες παρασπονδίες), σκέφτηκα να επανέλθω στην μπλογκόσφαιρα με το «παιχνίδι» που «σάρωσε» τους τελευταίους μήνες στα ελληνόφωνα ιστολόγια: κάθε blogger γράφει 5 πράγματα για τον εαυτό του. Έπειτα πετά το «μπαλάκι» σε άλλους πέντε διαδικτυακούς γραφιάδες, οι οποίοι δεν έχουν συμμετάσχει μέχρι εκείνη την ώρα. Ψυχαναλυτικό πείραμα; Ανάγκη εκδήλωσης μιας μορφής κοινωνικοποίησης; Όχημα διαδικτυακής αλληλογνωριμίας; Απλώς ένα «to know us better» (ποιος δεν θυμάται την ασπρόμαυρη ελληνική ταινία με Εξαρχάκο, Γιουλάκη, Βαλσάμη και άλλους καλούς ηθοποιούς που είχαν την έκφρασή αυτή για προσφάι!), βρε αδερφέ; Όπως και να το δει κανείς, σίγουρα έχει ενδιαφέρον, γιατί ο κάθε blogger απαντά με τρόπο που φέρει έντονη την πρσωπική σφραγίδα του.

Η πάσα για να συμμετάσχω κι εγώ στο «παιχνίδι» ήρθε από τον συνάδελφο Gutenberg, που διατηρεί το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο «Στο Πιεστήριο». Μου πήρε σχεδόν δύο μήνες για να την «πιάσω», αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ (οι επιδόσεις μου στα σπορ ανέκαθεν ήταν φτωχές)!

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Αποφάσισα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος στη Β'-Γ' Γυμνασίου, αλλά το «μικρόβιο» είχε εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα. Από πιτσιρικάς «ρουφούσα» τα δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες, αγαπούσα πολύ το γράψιμο, έκανα φανταστικές εκπομπές, τύπωνα μικρές εφημερίδες και περιοδικά με τη γραφομηχανή μου (απέκτησα το πρώτο θαυμαστό τέτοιο μηχάνημα στη Β' Δημοτικού και λίγα χρόνια αργότερα αναβαθμίστηκα, καθώς η μητέρα μου μου έκανε δώρο μια ηλεκτρονική γραφομηχανή).
Απέκτησα τον πρώτο υπολογιστή μου, μαζί με έναν εκτυπωτή, μόλις τελείωσα το Γυμνάσιο και πέρασα όλο το καλοκαίρι γράφοντας και τυπώνοντας ιστορίες, μικρά βιβλία, περιοδικά (είχα γίνει πια μεγαλοεκδότης!...). Περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα μπήκε στη ζωή μου και το Διαδίκτυο και τότε πλέον «κόλλησα» για τα καλά με αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου.
Όσο ανυπόμονος ήμουν μικρός, άλλο τόσο υπομονετικός είμαι σήμερα. Αυτό που έχει μείνει αναλλοίωτο είναι το πείσμα (Ταυράκι, γαρ!).
Μια απογευματινή βόλτα κοντά στη θάλασσα πριν δύσει ο ήλιος είναι το τονωτικό μου «φάρμακο» όποτε νιώθω κουρασμένος. Καφές, κουβεντούλα, παγωτό (ή γλυκό) είναι τα απαραίτητα συνοδευτικά.
Πιστεύω στις δυνατότητες που παρέχει το Διαδίκτυο να κάνουμε τη ζωή μας ευκολότερη και πιο ενδιαφέρουσα, αλλά δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι το Ίντερνετ και γενικότερα η τεχνολογία είναι πανάκεια.

Αφού επιτέλεσα το καθήκον μου, ώρα να περάσω τη σκυτάλη σε 5 συν-ιστολόγους. Ο βασικός λόγος που άργησα να λάβω μέρος στο «παιχνίδι» ήταν ότι όλοι σχεδόν οι γνωστοί, φίλοι και άγνωστοι -πλην αξιόλογοι,- κατά τη γνώμη μου- bloggers είχαν ήδη παίξει. Τελικά, κατάφερα να βρω τους εξαιρετικούς συναδέλφους (δεν είναι σχήμα λόγου ούτε επίδειξη αβροφροσύνης) Τάκη Καμπύλη, Γκάζι Καπλάνι και Μιχάλη Μητσό, καθώς και τους e-φίλους Τρελογιατρό και Stefan.

Καλή Ανάσταση!

2007-04-06T18:35:00.000+02:00

Εύχομαι καλή Ανάσταση σε όλους!

Τα μέτρα και το αρνάκι

2007-04-06T15:05:00.000+02:00

Οι αθλητικοί παράγοντες και ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός συσκέφθηκαν, συμφώνησαν σε ορισμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας, οι ημέρες κύλησαν και οι προβολείς της δημοσιότητας άρχισαν να αποσύρονται από το θέμα, όπως συμβαίνει πάντα. Μόνο στο μέτωπο των ανακρίσεων για τα επεισόδια της Παιανίας και τον θάνατο του Μιχάλη Φιλόπουλου καταγράφονται καθημερινά εξελίξεις, αλλά κι αυτές πέφτουν από την πρώτη στην τέταρτη-πέμπτη θέση στα τηλεοπτικά δελτία και από τα πρωτοσέλιδα στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων. Τελικά, έμαθε τίποτα η ελληνική κοινωνία από όσα συνέβησαν το προηγούμενο διάστημα; Έγιναν -έστω και λίγα- ουσιαστικά βήματα για την καταπολέμηση της βίας μέσα και έξω από τα γήπεδα;

Ας θυμηθούμε τα μέτρα που συμφωνήθηκαν τη Μ. Τρίτη:
1. Αναστολή της λειτουργίας των νόμιμων συνδέσμων. Ομαδικά εισιτήρια σε φιλάθλους, οργανωμένες μετακινήσεις στον αθλητικό χώρο και λειτουργία συνδέσμων «παγώνουν» ως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου. «Μπορούν να συνεχίσουν να είναι περιπατητικοί σύλλογοι», δήλωσε ο κ. Ορφανός, σημειώνοντας ότι η απαγόρευση της σύστασης σωματείων και συλλόγων θα ήταν αντισυνταγματική.
2. Αναβάθμιση της ειδικής υπηρεσίας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης κατά της βίας και εντατικοποίηση της συνεργασίας Αστυνομίας-ομάδων πριν από τους αγώνες.
3. Αυστηροποίηση των ποινών για τις ομάδες και δημιουργία ομάδων περιφρούρησης από τις ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ.

Με μια πρώτη ματιά, δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνήσει με όλα αυτά. Ωστόσο, το ζητούμενο είναι άλλο: ως γνωστόν, στη χώρα μας υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν εφαρμόζονται. Τι θα γίνει, λοιπόν, στην πράξη;

Ομάδες και Αστυνομία θα συνεργαστούν με καλή πίστη, για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;
Πώς θα διαμορφωθεί το νομικό πλαίσιο για «σεκιουριτάδες» μέσα στα γήπεδα και αστυνομικούς απ' έξω; Ο συνδυασμός αυτός θα αποδώσει; Όταν παράγοντες, όπως ο πρόεδρος του Άρη Λάμπρος Σκόρδας, δηλώνουν ότι (αντιγράφω από το sportdog.gr) «οι ΠΑΕ, οι ΚΑΕ και οι ερασιτεχνικές δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν όλα. Δεν μπορεί η διοίκηση να αντιμετωπίσει κάποιον εγκληματία. Δουλειά των ΠΑΕ είναι να προφυλάξουν το προϊόν (sic). Να απομακρύνουν όσο μπορούν όλους αυτούς που θέλουν να κάνουν επεισόδια και να προφυλάξουν τον χώρο, στον οποίο ζητάνε από τον κόσμο να έρχεται», απομένει μεγάλο περιθώριο αισιοδοξίας;
Αυστηροποίηση θα σημάνει μεγάλα πρόστιμα, τιμωρίες όπως ματς κεκλεισμένων των θυρών, αποκλεισμός έδρας κτλ.;
Και το κυριότερο: αρκεί η αναστολή λειτουργίας των οι 270 συνδέσμων, για να «μαραθούν» τα «μπουμπούκια» που επί χρόνια εξέθρεφαν και χρησιμοποιούσαν σαν «σώματα κρούσης» οι ομάδες; Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών για σεσημασμένους χούλιγκαν-υπαλλήλους ΠΑΕ οι οποίοι, όπως όλα δείχνουν, είχαν ενεργό ανάμειξη στην αιματηρή συμπλοκή της Παιανίας επιβεβαιώνουν πόσο στενοί ήταν οι δεσμοί μεταξύ ομάδων-παραγόντων-ηθικών αυτουργών και πρωταγωνιστών επεισοδίων. Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ Νίκος Βεζυρτζής το παραδέχθηκε, λέγοντας: «Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ξέρουμε ποιοι είναι οι χούλιγκαν και ποιοι είναι οι δολοφόνοι».

Ήδη σημαντική μερίδα πολιτών εκτιμά πως η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα δεν θα είναι η επιθυμητή, δηλαδή πως τα μέτρα δεν θα αποδώσουν καρπούς, ενώ πολλοί προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, χαρακτηρίζοντάς τα άτολμα. Αυτή είναι, για παράδειγμα, η απάντηση του 80% των συμμετασχόντων στην ηλεκτρονική δημοσκόπηση του Press-gr.

Στην ίδια δημοσκόπηση το 51% δηλώνει πως την κύρια ευθύνη για τους χούλιγκαν έχουν οι ομάδες, ενώ 9 στους 10 συντάσσονται με τη βασική διαπίστωση όλων των άρθρων και των σχολίων που γράφτηκαν το τελευταίο δεκαήμερο στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα: η αθλητική βία δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά συνδέεται και αντανακλά ευρύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας.

Την παραδοχή αυτή κάνουν και αξιωματικοί της Αστυνομίας, που δεν κρύβουν τους φόβους τους ότι η αδρανοποίηση των συνδέσμων (αν και εφόσον επιτευχθεί, βέβαια, στην πράξη) μπορεί να έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα την «αλλαγή γηπέδου» για τα ξεσπάσματα βίας -η βία θα μετακομίσει αλλού. Άλλωστε, τι θα εμποδίσει αυτούς που ξεκινούν τώρα από έναν σύνδεσμο και δίνουν ραντεβού για να συγκρουστούν με οπαδούς της αντίπαλης ομάδας σε οποιοδήποτε σημείο, να συνεχίσουν ανενόχλητοι τη δράση τους έχοντας ως έδρα ένα καφενείο, ένα κατάστημα, ένα σπίτι ή απλά κάνοντας συνεννοήσεις από το τηλέφωνο, το Διαδίκτυο κ.λπ.;

Για να μην περιοριστούμε, λοιπόν, στις αγαθές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) προθέσεις και στα «ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα», πρέπει -όπως τόνισα και στο προηγούμενο post- να αναλάβουν όλοι (και ο καθένας μας ξεχωριστά) τις ευθύνες τους. Διαφορετικά, θα επιβεβαιωθεί ο «ισχυρός άνδρας» του Άρη, που δήλωσε μετά την ανακοίνωση των παραπάνω μέτρων (αντιγράφω ξανά από το sportdog.gr): «Όλα αυτά που ακούσαμε πιστεύω πως απλώς εφησυχάζουν τις συνειδήσεις μας για να είμαστε ήρεμοι και να φάμε το αρνί μας».

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ (κάθε μορφής)!

2007-04-01T01:56:00.000+02:00

Η αιματηρή συμπλοκή μεταξύ οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού την περασμένη Πέμπτη, στη διάρκεια της οποίας έχασε τη ζωή του ο 25χρονος Μιχάλης Φιλόπουλος, σόκαρε αλλά δεν ξάφνιασε.

Μπορεί η ελληνική κοινωνία να προσποιείται -κατά την προσφιλή της συνήθεια- ότι πρώτη φορά μαθαίνει με (ανατριχιαστικές) λεπτομέρειες τι γίνεται μέσα και έξω από τα γήπεδα και, κυρίως, τι συμβαίνει στους κόλπους των συνδέσμων των ομάδων, όμως η αλήθεια είναι ότι τα γνώριζε όλα. Για του λόγου το αληθές, ένα μικρό «ταξίδι» στον χρόνο:

Μάρτιος 2006: Εκτεταμένα επεισόδια ανάμεσα σε χούλιγκαν του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού (και πάλι) μετατρέπουν για ώρα τη λεωφόρο Υμηττού στο Παγκράτι σε πεδίο μάχης. Σιδηρογροθιές, στιλέτα, αλυσίδες βγαίνουν από τα μπουφάν των δύο πλευρών και εκτυλίσσεται άγριο κυνηγητό στους δρόμους της περιοχής. Από βίντεο αποκαλύπτεται ότι στη σύρραξη έλαβαν μέρος και χούλιγκαν από το Βελιγράδι και τη Μόσχα. Η πιο τρανή απόδειξη για τις «αδελφοποιήσεις» ελληνικών και ξένων συνδέσμων. «Στέλνετε ενισχύσεις, στέλνουμε ενισχύσεις» είναι το σύστημα. Τα «μπουμπούκια» από την Αθήνα ανταπέδωσαν αργότερα, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους χούλιγκαν του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι.
Σεπτέμβριος 2006: Στη Θεσσαλονίκη οπαδοί του Άρη και του ΠΑΟΚ συγκρούονται λίγο πριν ξεκινήσει φιλικό(!) παιχνίδι στο πλαίσιο του τουρνουά «Μαυροσκούφεια». Αρκετοί τραυματισμοί (ένας τραυματίας δέχθηκε μαχαιριά και σφαίρα από αεροβόλο) και υλικές ζημιές ως επί το πλείστον σε σταθμευμένα αυτοκίνητα είναι ο απολογισμός.
Ιανουάριος 2007: Με επίκεντρο τον σύνδεσμο φιλάθλων του Ολυμπιακού στην Ηλιούπολη (κοντά στην πλατεία Κανάρια), ομάδες οπαδών των «ερυθρόλευκων» συγκρούονται με οπαδούς των «πρασίνων». Έντρομοι οι θαμώνες ταβέρνας που βρίσκεται στην περιοχή τρέχουν να κρυφτούν, ενώ οι κάτοικοι βλέπουν τα αυτοκίνητά τους να καταστρέφονται από τους νεαρούς χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν.
Ιανουάριος 2007: Κατεστραμμένα αυτοκίνητα και τζαμαρίες είναι ό,τι άφησαν πίσω τους οι οπαδοί των δύο ομάδων που συνεπλάκησαν στην οδό Πειραιώς μετά τον αγώνα Παναθηναϊκού-Ιωνικού και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το ματς Ολυμπιακού-Πανιωνίου.

Και αυτά είναι μερικά μόνο από τα περιστατικά που κατεγράφησαν στο αστυνομικό δελτίο, χωρίς να προκαλέσουν έντονες συζητήσεις ανάλογες με αυτές των τελευταίων ημερών. Το συμπέρασμα είναι προφανές. Όσο δεν είχε κυλήσει αίμα, προτιμούσαμε όλοι την εύκολη λύση: τον στρουθοκαμηλισμό, την επίμονη άρνηση της πραγματικότητας, το αδιάφορο σφύριγμα με το σκεπτικό «είναι πρόβλημα άλλων».

Τα γεγονότα της Παιανίας μάς υποχρέωσαν να ξυπνήσουμε απότομα. Άραγε θα παραμείνουμε σε εγρήγορση; Θα περάσουμε από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια στην πράξη, προκειμένου να μη θρηνήσουμε κι άλλη απώλεια ανθρώπινης ζωής σε ανάλογο περιστατικό;

Υπ' αριθμόν ένα προϋπόθεση για να γίνει αυτό, είναι να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας ως άτομα, ως φίλαθλοι, ως πολίτες αυτού του τόπου. Επίσης, να αναλάβουμε τις ευθύνες που συνεπάγεται το πόστο μας: πολιτικοί, αθλητικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι, αστυνομικοί, επικεφαλής συνδέσμων έχουν όλοι το μερίδιό τους.

Είναι απαράδεκτο και υποκριτικό:

Οι εκάστοτε κυβερνώντες να μένουν στα λόγια και να μη λαμβάνουν αυστηρά μέτρα που θα σπάσουν την αλυσίδα της ενθάρρυνσης-ενίσχυσης χούλιγκαν και της χρησιμοποίησής τους από τις ομάδες, επειδή φοβούνται το πολιτικό κόστος. Το περιστατικό της περασμένης Πέμπτης έδειξε πως πρωτοβουλίες όπως η τοποθέτηση καμερών στα γήπεδα δεν αρκούν, γιατί η βία έχει ήδη μεταφερθεί και έξω από αυτά.
Η εκάστοτε αντιπολίτευση να αναλώνεται σε εύκολη κριτική και να μην προτείνει συγκεκριμένα μέτρα, φοβούμενη και αυτή το πολιτικό κόστος.
Τα στελέχη των ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ. να περιορίζονται σε δηλώσεις του τύπου «καταδικάζουμε τη βία και εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για τα θλιβερά επεισόδια», την ώρα που ενισχύουν τους συνδέσμους χωρίς να τους ενδιαφέρει -στην καλύτερη περίπτωση- αν είναι εστίες βίας.
Οι δημοσιογράφοι να βγάζουμε κραυγές για τα «πρωτοφανούς βιαιότητας» επεισόδια και να «ανακαλύπτουμε» ξαφνικά τη «σκοτεινή» πλευρά των γηπέδων, ενώ όλα όσα παρουσιάζουμε ως «πρωτάκουστα» ήταν κοινό μυστικό. Επιπλέον, να ξεχνάμε τα πρωτοσέλιδα μίσους και αλληλοσπαραγμού των αθλητικών εφημερίδων πριν και μετά από κάθε ντέρμπι (βλ. για το θέμα αυτό το εξαιρετικό σχόλιο του Mediablog με ενδεικτικά πρωτοσέλιδα).
Η Αστυνομία να θλίβεται κι αυτή για τα γεγονότα, αλλά να μην αξιοποιεί πληροφορίες του Προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Θανάση Μπελιγράτη περί κινδύνου επεισοδίων την περασμένη Πέμπτη στη συνάντηση Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού για το Final 8 του κυπέλλου γυναικών.
Οι επικεφαλής συνδέσμων να εμφανίζονται έκπληκτοι για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, σαν να μην έχουν καμία ευθύνη για το νοσηρό φαινόμενο των συμμοριών που εξαπλώνεται στις τάξεις των συνδέσμων με την ανοχή ή και την προτροπή τους, όπως απέδειξαν οι έφοδοι της Αστυνομίας σε 5 συνδέσμους φιλάθλων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού σε διάφορα σημεία της Αττικής αμέσως μετά τα τελευταία γεγονότα. Στη διάρκειά τους οι αστυνομικοί ανακάλυψαν σωστό οπλοστάσιο (αντιγράφω από το in.gr): 10 ξύλινα κοντάρια, μία αλυσίδα, 17 βεγγαλικά, 2 ζυγαριές ακριβείας, ποσότητα άγνωστης λευκής σκόνης (πιθανότατα ηρωίνη) περίπου 6 γραμμαρίων, ακατέργαστη κάνναβη βάρους περίπου 906 γραμμαρίων, πέντε μεταλλικούς σωλήνες, 7 ξύλινα ρόπαλα, 5 καπνογόνα, 47 κροτίδες, ένα αυτοσχέδιο ελαστικό ραβδί, μία κενή περιεχομένου φιάλη μπίρας με μονωτική ταινία στο στόμιο που ανέδιδε οσμή εύφλεκτου υγρού, ένα πτυσσόμενο μεταλλικό γκλομπ, 3 αυτοσχέδια ξύλινα γκλομπ, ένα μπαστούνι μπέιζμπολ, καθώς και σκεπάρνια, βαριοπούλες, τσεκούρι, πανό, μπλούζες και κασκόλ με υβριστικά συνθήματα.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η βία μάς απειλεί όλους. Χθες ήταν στα γήπεδα, σήμερα και έξω από αυτά. Πολλοί από τους χούλιγκαν είναι οι «γνωστοί άγνωστοι» των διαδηλώσεων. Είναι άτομα νεαρής ηλικίας τα οποία καμαρώνουν που «τα έσπασαν» και παρακολουθούν με ικανοποίηση στα πλάνα των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων τον εαυτό τους εν δράσει. Όπως σχολίασε στον «Ελεύθερο Τύπο» (30/3/2007, σ. 6) ο καθηγητής Κοινωνιολογίας στο ΤΕΙ Κρήτης κ. Γιάννης Χλιαουτάκης, βασιζόμενος σε δύο έρευνές του, «αυτό που ενδιαφέρει τους συμμετέχοντες στις πράξεις βίας είναι η παραγωγή βίαιων, άρα θεαματικών πράξεων, ώστε να μπορούν και οι ίδιοι στη συνέχεια να δουν, να διαβάσουν και να καμαρώσουν τον εαυτό τους που υπήρξε πρωταγωνιστής αυτών των γεγονότων για τα οποία μιλά όλη η Ελλάδα. Είναι μια καθαρά ναρκισιστική συμπεριφορά και οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο διαιώνισης της βίας».

Εξάλλου, πέρα από τις μορφές μαζικής εκδήλωσής της, η βία έχει περάσει προ πολλού το κατώφλι πολλών οικογενειών, έχει χτυπήσει παιδιά στο σχολείο, έχει διεισδύσει παντού... Είναι καιρός να ανακόψουμε την πορεία της και να προσπαθήσουμε από κοινού να την ξεριζώσουμε. Ας αρχίσουμε υψώνοντας τη φωνή μας εναντίον της. Η πρωτοβουλία του καλού συν-ιστολόγου Παράφωνου «ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ», πρέπει να μας ευαισθητοποιήσει. Η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα για άλλη μια φορά κινείται (το παραπάνω link προς το blog του Παράφωνου περιλαμβάνει και κατάλογο των ιστολογίων που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα)!

Υ. Γ. Μια ενδιαφέρουσα παρόμοια πρωτοβουλία από το εξωτερικό είναι η: http://stopviolence.com/

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών - Η συνέχεια

2007-03-28T23:56:00.000+02:00

Η καλή συν-ιστολόγος Μαριαλένα, σχολιάζοντας τα προηγούμενα δύο posts μου (βλ. εδώ και εδώ) για το διαδικτυακό κίνημα πολιτών που ενδυναμώνεται καθημερινά, πρόσθεσε δύο ακόμα καρπούς αυτού του κινήματος: «την ενημέρωση για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες στη χώρα μας, ως ένα παράδειγμα ευαισθητοποίησης του συνόλου των χρηστών e-mail και ιστολόγων, όπως και για τις υιοθεσίες και τον νόμο-πλαίσιο που τις διέπει στη χώρα μας».

Εγώ είχα ήδη αναφέρει τα μαζικά ηλεκτρονικά μηνύματα για 24ωρη λειτουργία του μετρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο και για μποϊκοτάζ στη βενζίνη πριν από μερικές ημέρες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αισχροκέρδια στα καύσιμα. Επίσης, είχα σταθεί ενδεικτικά στη μαζική ηλεκτρονική «διαδήλωση» με σύνθημα «Απαξίωση: Φτάνει πια!», και στην εκστρατεία για την υπόθεση blogme.gr.

Άλλος ένας δραστήριος συν-ιστολόγος, ο Χαρτοπόντικας, σχολιάζοντας τα posts μου -αυτή τη φορά μέσα από το δικό του blog- πρόσθεσε τους «Πειρατές της παραλιακής» από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει μεγάλη κινητοποίηση κατά της υποθαλάσσιας αρτηρίας. Μάλιστα, μια σειρά εκδηλώσεων που έχουν προγραμματίσει ξεκινά απόψε (βλ. το ιστολόγιό τους).

Τα σχόλια αυτά μου έδωσαν την ιδέα να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια λίστα με τα έως τώρα δείγματα διαδικτυακού ακτιβισμού. Όσοι συμφωνούν, δεν έχουν παρά να με ενημερώσουν για όσα έχουν πέσει στην αντίληψή τους, στέλνοντας ένα comment στο blog αυτό ή ένα e-mail στη διεύθυνση entheto AT gmail.com.

Ίσως να μπορούσε να γίνει και θέμα στην εφημερίδα. Τι λέτε;

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών ή η δύναμη του e-mail (1)

2007-03-28T01:29:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό στο ελληνόφωνο Διαδίκτυο, και ιδιαίτερα στην μπλογκόσφαιρα, κάτι κινείται για τα καλά! Πρωτοβουλίες μεμονωμένων χρηστών και ιστολόγων με ευαισθησίες για κοινωνικά και πολιτικά θέματα, διαδίδονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή blogs και διαμορφώνουν μια αξιοπρόσεκτη δυναμική.

Στην αρχή ήταν τα ηλεκτρονικά μηνύματα για τη λειτουργία του μετρό της Αθήνας όλο το 24ωρο κάθε Παρασκευή και Σάββατο, τα οποία «ταξίδεψαν» σε χιλιάδες θυρίδες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και κατέκλυσαν τη διεύθυνση e-mail της «Αττικό Μετρό Εταιρία Λειτουργίας». Ακολούθησαν τα μηνύματα-κάλεσμα για μποϊκοτάζ στη βενζίνη την Τετάρτη 14 Μαρτίου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κερδοσκοπία στα καύσιμα.

Η πρωτοτυπία και η ευρεία διάδοσή τους με εντυπωσίασαν τόσο, που ασχολήθηκα και με τα δύο σε ειδικά δημοσιεύματα στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 4 και 13 Μαρτίου 2007 αντίστοιχα (βλ. επόμενο post), ενώ η πρώτη περίπτωση παρουσιάστηκε και από τη συνάδελφο Ναυσικά Καραγιαννίδη στην «Ελευθεροτυπία» στις 17 Μαρτίου 2007.

Το διαδικτυακό κίνημα πολιτών κορυφώθηκε με την πρόσφατη μαζική ηλεκτρονική «διαδήλωση», η οποία έχει κεντρικό σύνθημα «Απαξίωση: Φτάνει Πια!» και αγκαλιάστηκε από πολλούς σημαντικούς Έλληνες ιστολόγους. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στον δικτυακό τόπο που δημιουργήθηκε για την πρωτοβουλία αυτή, «κοινή αφετηρία ήταν η αγανάκτησή μας με την απαξίωση του πολίτη από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης». Αυτός είναι και ο λόγος που στα ειδικά banners που φιλοτεχνήθηκαν φιγουράρει το πρόσωπο του υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα.

Με μια πιο προσεκτική αναζήτηση, θα βρει κανείς πολλά ακόμα ανάλογα εγχειρήματα που έτυχαν μικρότερης ή μεγαλύτερης αποδοχής από την εγχώρια διαδικτυακή κοινότητα.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προαναφερθείσες πρωτοβουλίες και τις όποιες ανάλογες, κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι αναπτύσσονται αυτό καθαυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για τρεις λόγους:

Είναι δείγμα της αυξανόμενης αξιοποίησης των νέων μέσων από σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν το Internet δημιουργικά, καθώς γνωρίζουν τη δύναμή του και πιστεύουν στις δυνατότητές του.
Διαψεύδει όσους υποστηρίζουν πως στην εποχή της «τηλε-δημοκρατίας», των «εκλογών του καναπέ» και των λοιπών συναφών συμπτωμάτων παθογένειας του κοινωνικού γίγνεσθαι οι πολίτες είναι απλοί θεατές των εξελίξεων, χωρίς λόγο για τα πράγματα.
Έρχεται να υπογραμμίσει ότι η συζήτηση και ο προβληματισμός για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα δεν έχουν χαθεί.

Όλα τα παραπάνω αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία, αν λάβουμε υπόψη ότι χρήστες του Διαδικτύου και bloggers είναι κατά κύριο λόγο νέοι άνθρωποι, τους οποίους το ευρέως διαδεδομένο στερεότυπο τους θέλει «απολιτίκ» και «αδιάφορους για οτιδήποτε άλλο πέρα την πάρτη τους».

Είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα δούμε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια (εξάλλου, υπήρξε και παρελθόν, όπως για παράδειγμα τα banners υποστήριξης στον δημιουργό του blogme.gr Αντώνη Τσιπρόπουλο, του οποίου η περιπέτεια παίρνει πλέον και επισήμως τη δικαστική οδό τον Ιούνιο -βλ. εδώ).

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών ή η δύναμη του e-mail (2)

2007-03-28T01:25:00.000+02:00

Όπως ανέφερα στο παραπάνω post, οι διαδικτυακές πρωτοβουλίες για 24ωρη λειτουργία του μετρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο και για μποϊκοτάζ στα πρατήρια βενζίνης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κερδοσκοπία στα καύσιμα κέντρισαν το ενδιαφέρον μου και αποφάσισα να ασχοληθώ δημοσιογραφικά και με τις δύο.

Ακολουθούν τα σχετικά ρεπορτάζ μου που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»:

Βομβαρδίζεται η ηλεκτρονική διεύθυνση της «Αττικό Μετρό»
ΑΜΕΤΡΗΤΑ E-MAILS ΓΙΑ 24ΩΡΟ ΜΕΤΡΟ
Καθολικό το αίτημα για ολονύχτια λειτουργία κάθε Παρασκευή και Σάββατο

«Βομβαρδισμό» από χιλιάδες e-mails πολιτών, οι οποίοι ζητούν να λειτουργεί το μετρό της Αθήνας όλη τη νύχτα κάθε Παρασκευή και Σάββατο, δέχεται το τελευταίο δεκαήμερο η ηλεκτρονική διεύθυνση της «Αττικό Μετρό – Εταιρία Λειτουργίας» (ΑΜΕΛ).

Η πρωτοβουλία κάποιου πολίτη να ανακινήσει το ζήτημα και να προωθήσει το μήνυμα στη θυρίδα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ΑΜΕΛ αλλά και σε φίλους εξαπλώθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα, καθώς πέρασε από τον ένα παραλήπτη στον άλλο και πήρε τη μορφή αλυσίδας (chain letter). Το e-mail καλεί όποιον λάβει το μήνυμα να ακολουθήσει την ίδια τακτική, δηλαδή να το προωθήσει στην ΑΜΕΛ και σε γνωστούς του. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Αν θες και εσύ να μένει το μετρό ανοιχτό (να περνάει έστω και ανά μία ώρα) καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στείλε αυτό το mail στο info@ametro.gr και σε όλους σου τους γνωστούς!!!». Και συνεχίζει επιχειρηματολογώντας: «Για να απαλλαγούμε: από τον εκνευρισμό της κίνησης, το άγχος της στάθμευσης όταν πηγαίνουμε, τον περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ, τον κίνδυνο αυτοκινητιστικού ατυχήματος όταν γυρνάμε από την έξοδό μας».

«Καθημερινά λαμβάνουμε εκατοντάδες τέτοια μηνύματα», ανέφεραν στον «Τ.τ.Κ.» πηγές της ΑΜΕΛ, οι οποίες παράλληλα εξήγησαν γιατί είναι δύσκολο να ικανοποιηθεί το αίτημα των διαδικτυακών επιστολογράφων: «Αυτή τη στιγμή το μετρό λειτουργεί από τις 5.00 το πρωί έως τα μεσάνυχτα. Στο διάστημα που παραμένει κλειστό, γίνονται εργασίες συντήρησης και καθαρισμού των σηράγγων, των γραμμών, των βαγονιών και των σταθμών. Το σημαντικότερο είναι ο καθαρισμός των σηράγγων με ειδικά μηχανήματα. Από τα ρεύματα αέρα που δημιουργούνται όταν διέρχονται οι συρμοί, τρίχες από τους επιβάτες και χνούδια από τα ρούχα τους μαζεύονται σε σημεία των σηράγγων και αποτελούν πιθανές εστίες πυρκαγιάς αν δεν απομακρυνθούν. Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι αληθινό. Τα ειδικά αυτά μηχανήματα πλένουν τις σήραγγες και συγκεντρώνουν κιλά από τρίχες και χνούδια. Αν για δύο ημέρες την εβδομάδα σταματήσεις τη διαδικασία αυτή και τις υπόλοιπες εργασίες καθαρισμού, θα επιβαρυνθείς τις υπόλοιπες ημέρες».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «η λειτουργία του μετρό καθ’ όλο το 24ωρο δύο φορές εβδομαδιαίως θα σήμαινε, όπως είναι φυσικό, αυξημένο κόστος, το οποίο είτε θα έπρεπε να το απορροφήσει η ΑΜΕΛ είτε θα έπρεπε να μετακυληθεί στο επιβατικό κοινό. Αξίζει να γίνει αυτό για να εξυπηρετηθούν λίγες εκατοντάδες άτομα; Διότι η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων μάς έδειξε ότι μόλις 150-200 επιβάτες χρησιμοποιούσαν το μετρό εκείνη την περίοδο, βάσει των ακυρώσεων εισιτηρίων που είχαμε. Αν οι νυχτερινοί επιβάτες ήταν τόσο λίγοι στη διάρκεια των Αγώνων, πόσο δε μάλλον τώρα. Επιπλέον, με το υφιστάμενο δίκτυο, η μόνη περιοχή νυχτερινής διασκέδασης που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει το μετρό είναι του Ψυρρή. Αν έφτανε ως την Κηφισίας ή την παραλιακή, θα υπήρχε ένας λόγος να επεκταθεί το ωράριο».

(Δημοσιεύθηκε στον «Τύπο της Κυριακής» στις 4 Μαρτίου 2007. Ο τίτλος δεν είναι δικός μου, αλλά του συντάκτη ύλης που επιμελήθηκε το κείμενο)

* * *

Πρόσκληση για μποϊκοτάζ αύριο
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ «ΚΙΝΗΜΑ» ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΚΡΙΒΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ
Εκατοντάδες χρήστες προτρέπουν μέσω e-mail τους πολίτες να αντισταθούν στην κερδοσκοπία με τη βενζίνη

Κάλεσμα για μποϊκοτάζ στα πρατήρια βενζίνης αύριο –ένα 24ωρο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή–, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αύξηση των τιμών των καυσίμων το τελευταίο δεκαήμερο, απευθύνουν μέσω Διαδικτύου εκατοντάδες πολίτες.

Εδώ και λίγες ημέρες ένα e-mail με τίτλο «Φτάνει πια με την κερδοσκοπία στη βενζίνη» διακινείται ταχύτατα από τον ένα παραλήπτη στον άλλον και έχει δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό κίνημα πολιτών που καλεί όλους τους Ελληνες να μη γεμίσουν αύριο τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους και να προτιμήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους.

Σύμφωνα με το μήνυμα, οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν κατά 10 λεπτά το λίτρο στη χώρα μας, ενώ οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν και παραμένουν χαμηλές. Ο συντάκτης του αποδίδει την κατάσταση αυτή στο ότι «μειώθηκαν κατά 30-40% τα έσοδα των πρατηρίων από την πώληση πετρελαίου θέρμανσης λόγω της καλοκαιρίας» και προσθέτει: «Η κυβέρνηση προσανατολίζεται να επαναφέρει το θέμα των ταμειακών μηχανών στα πρατήρια, για να μπορεί να ελέγχει τους τζίρους τους. Όλα αυτά όμως δεν αρέσουν στο καρτέλ των καυσίμων. Δεν θέλουν να μειωθούν τα έσοδα τους ούτε δραχμή και αποφασίζουν να αλλάξουν προς τα πάνω τις τιμές τους».

Οι βενζινοπώλες απαντούν ότι οι τιμές διαμορφώνονται από τα διυλιστήρια και τις εταιρίες χονδρικής και όχι από τα πρατήρια. «Δεν είναι δυνατόν 8.000 πρατηριούχοι σε όλη τη χώρα να συνεννοηθούμε για να διατηρήσουμε ψηλά τις τιμές. Εμένα με βρίσκει σύμφωνο το να υπάρξει αντίδραση γύρω από την αγορά των πετρελαιοειδών, γιατί υπάρχουν στοιχεία κακής λειτουργίας του ανταγωνισμού που πρέπει να ερευνήσει η αρμόδια Επιτροπή, αλλά τα περί καρτέλ πρατηριούχων είναι φανταστικά», σχολιάζει ο κ. Δ. Μακρυβέλιος, μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Βενζινοπωλών Ελλάδας. Ανάλογη άποψη εκφράζει και ο πρόεδρος του ΙΝΚΑ κ. Κ. Τσέκερης: «Οι τιμές είναι θέμα διυλιστηρίων και εταιριών, όχι των πρατηριούχων».

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα που πολίτες επιχειρούν να προωθήσουν ένα αίτημά τους μέσω αλυσίδας ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (chain letter). Είχε προηγηθεί στα μέσα Φεβρουαρίου η μαζική αποστολή e-mail τα οποία ζητούσαν να λειτουργεί το μετρό της Αθήνας ολόκληρο το 24ωρο κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Εν τω μεταξύ, νέα αύξηση στις τιμές των καυσίμων, για έκτη συνεχόμενη εβδομάδα, προκύπτει από τις τιμοληψίες του υπουργείου Ανάπτυξης, ενώ διεθνώς οι τιμές έπεσαν κάτω από τα 59 δολάρια.

Η μέση τιμή της αμόλυβδης ανέβηκε άλλα δύο λεπτά την τελευταία εβδομάδα και διαμορφώνεται στα 96,4 λεπτά. Σωρευτικά τον τελευταίο ενάμιση μήνα η βενζίνη αυξήθηκε κατά 8,1 λεπτά το λίτρο. Σε δεκαπέντε νομούς της χώρας η μέση τιμή υπερβαίνει το ένα ευρώ και φθάνει, στη Θεσπρωτία, μέχρι 1,054 ευρώ.

Το ντίζελ θέρμανσης ακρίβυνε επίσης και διαμορφώνεται στα 55,2 λεπτά (για μικρές παραγγελίες, κάτω από 1.000 λίτρα) από 54,9, και στην Αττική στα 54,9 από 54,6.

(Δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 13 Μαρτίου 2007. Ο τίτλος δεν είναι δικός μου, αλλά του συντάκτη ύλης που επιμελήθηκε το κείμενο)

Τελικά το blogging είναι δημοσιογραφία;

2007-03-26T00:10:00.000+02:00

Τα ιστολόγια δεν υπακούουν σε ένα ενιαίο είδος γραφής. Ως προσωπικές δημιουργίες (ή σπανιότερα δημιουργίες μικρών ομάδων που τις δένουν κοινά χαρακτηριστικά), άλλοτε αγγίζουν τα όρια του μυθιστορήματος και άλλοτε είναι «στεγνά», κοντά στα πρότυπα του ρεπορτάζ. Το ίδιο μπλογκ μπορεί να φιλοξενεί κείμενα και των δύο κατηγοριών, αφού πολλοί μπλόγκερ αρέσκονται να πηδάνε από το ένα χωράφι στο άλλο και να εναλλάσσουν το «καπέλο» του συγγραφέα με αυτό του δημοσιογράφου.

Μπορούν, όμως, να θεωρηθούν δημοσιογράφοι όταν μεταφέρουν ειδήσεις τις οποίες πληροφορήθηκαν άμεσα ή έμμεσα; Πολλοί ιστολόγοι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι δεν νιώθουν ρεπόρτερ. Η τελευταία έρευνα του «Pew Internet & American Life Project» τον περασμένο Ιούλιο σε αντιπροσωπευτικό δείγμα μπλόγκερ από όλη την Αμερική έδειξε ότι το 65% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί το blogging δημοσιογραφία, έναντι 34% που το θεωρεί.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που προβάλλουν πολλοί για να υποστηρίξουν ότι blogging και δημοσιογραφία δεν συναντιούνται απαραίτητα, είναι ότι όσοι γράφουν στα ιστολόγια δεν διασταυρώνουν τις πληροφορίες τους και δεν ακολουθούν πάντα τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Άραγε είναι όντως έτσι; Στην ίδια έρευνα του Pew Project το 56% των μπλόγκερ υποστήριξε ότι δαπανά επιπλέον χρόνο για να διασταυρώσει τις πληροφορίες που θέλει να συμπεριλάβει στα online άρθρα του. Μπορεί, όμως, κανείς να είναι σίγουρος γι’ αυτό από τη στιγμή που το 84% των ερωτηθέντων θεωρεί το «ιστολογείν» χόμπι;
Όποιες αμφιβολίες και ενστάσεις κι αν έχει κανείς, το σίγουρο είναι ότι οι γραφιάδες της μπλογκόσφαιρας και μπορούν να λειτουργήσουν σαν δημοσιογράφοι, καταγράφοντας ειδήσεις που δεν θα περνούσαν το φίλτρο των «παραδοσιακών» μέσων και θα χάνονταν, και πολλές φορές το κάνουν. Ο Νταν Γκίλμορ, συγγραφέας του βιβλίου «Εμείς είμαστε το μέσο» (κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Οξύ»), παραθέτει περιπτώσεις πληροφοριών οι οποίες είχαν καταπνιγεί από τα παραδοσιακά media και μέσα από τα μπλογκ κατάφεραν να ανατρέψουν πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες. Και παρατηρεί ότι οι «λαϊκοί δημοσιογράφοι», με τα laptops, τα κινητά τηλέφωνα, τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές τους, «μετατρέπουν τη δημοσιογραφία από διάλεξη σε διάλογο».

Οι ειδήσεις των μπλογκ δεν περιορίζονται απαραίτητα στον στενό περίγυρο των ιστολόγων. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που μπλόγκερ υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες σημαντικών γεγονότων, τα οποία κατέγραψαν και «ανέβασαν» στο Ιντερνετ, τροφοδοτώντας εν συνεχεία τον Τύπο και την τηλεόραση. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι οι καταστροφές που προκάλεσε το τσουνάμι πριν από δύο χρόνια στην Ινδονησία. Σημαντική παράμετρος είναι και η μετα-δημοσιογραφική δραστηριότητα των ιστολογίων, δηλαδή τα σχόλια που κάνουν για όσα μεταδίδουν ο Τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση. Η αξία αυτής της λειτουργίας αναδεικνύεται ιδιαίτερα όταν μπλογκ διορθώνουν τα παραδοσιακά μέσα –ή ακόμα και ξεσκεπάζουν ανακριβείς ειδήσεις:

Το μπλογκ του Τσαρλς Τζόνσον αποκάλυψε και απέδειξε ότι τα έγγραφα τα οποία είχε παρουσιάσει ο δημοσιογράφος Νταν Ράδερ στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS σχετικά με τη στρατιωτική θητεία του Προέδρου Μπους, ήταν πλαστά.
Το μπλογκ της Εύης Αναστασοπούλου εντόπισε και κατέγραψε την γκάφα του CNN, το οποίο βιάστηκε, πριν τελειώσει ο αγώνας Γαλλίας-Ελλάδας στο Euro του 2004, να γράψει ότι η Ελλάδα έχασε.

Η «δημοσιογραφία των πολιτών» ή «λαϊκή δημοσιογραφία» είναι εδώ και με άλλες μορφές, όπως των Indymedia και του OhmyNews, ενός νοτιοκορεατικού ειδησεογραφικού site που φιλοξενεί ειδήσεις στα κορεατικά και τα αγγλικά, γραμμένες από απλούς πολίτες και όχι δημοσιογράφους. Στα επτά χρόνια της λειτουργίας του, οι 40 δημοσιογράφοι που το στελεχώνουν έγραψαν μόλις το 20% των ειδήσεων. Το υπόλοιπο 80% ήταν ειδήσεις που επιμελήθηκαν μεν οι δημοσιογράφοι αυτοί, αλλά προέρχονταν από απλούς πολίτες-συνεργάτες της ιστοσελίδας.

Οι εξελίξεις αυτές έκαναν τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αλβάρο Βάργκας Γιόσα να παρατηρήσει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Washington Post»: «Έχει αποκεντρωθεί η ισχύς. Ο “καθένας” μπορεί να γίνει εκδότης. Οι φραγμοί για την είσοδο στην αγορά των πληροφοριών έχουν πέσει και τώρα οι πολίτες δεν εξαρτώνται από τους δημοσιογράφους για να δημοσιεύσουν τις απόψεις ή τα ρεπορτάζ τους… Οι πληροφορίες που έρεαν από πάνω προς τα κάτω, αρχίζουν τώρα να ρέουν από κάτω προς τα πάνω».

(Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Ξενάγηση στη σφαίρα των blogs», το οποίο πρόσφερε η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2007)

Το blogging έχει τη δική του ιστορία...

2007-03-25T23:47:00.000+02:00

Το φαινόμενο «blogging» είναι καρπός της κουλτούρας ελεύθερης διακίνησης απόψεων που χαρακτήριζε το Διαδίκτυο από τα πρώτα του βήματα. Αποτελεί μετεξέλιξη των ψηφιακών κοινοτήτων που είχαν δημιουργηθεί με διάφορες μορφές πριν καν ο Τιμ Μπέρνερς Λι επινοήσει στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στη Γενεύη τον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web). Η πιο γνωστή μορφή, που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους νεαρούς πιονέρους του Διαδικτύου τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές του 1990, ήταν τα Bulletin Board Systems (BBS) –κάτι σαν τα σημερινά διαδικτυακά fora. Τα περισσότερα BBS είχαν μια συγκεκριμένη θεματική και ο κάθε επισκέπτης μπορούσε να αφήσει το σχόλιό του, να απαντήσει στον προηγούμενο κ.λπ.

Η συγγραφή διαδικτυακών ημερολογίων διαδόθηκε λίγο πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο 33χρονος σήμερα Τζάστιν Χολ έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πρώτους μπλόγκερ διεθνώς. Την ίδια περίοδο γεννήθηκε και ο πρόδρομος των ειδησεογραφικών μπλογκ –το Drudge Report. Δημιούργημα ενός, άγνωστου μέχρι τότε, νεαρού, ονόματι Ματ Ντρατζ, άρχισε να μεταδίδει πληροφορίες και πολιτικές αποκαλύψεις και να γίνεται ολοένα δημοφιλέστερο. Το Drudge Report απέκτησε ισχυρή επιρροή στην αμερικανική πολιτική σκηνή, ιδιαίτερα αφού αποκάλυψε το σκάνδαλο Λεβίνσκι.

Αρχικά τα μπλογκ δημιουργούνταν με εργαλεία δημιουργίας ιστοσελίδων και δεν διέφεραν πολύ από ένα οποιοδήποτε site. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έκαναν την εμφάνισή τους ειδικευμένες υπηρεσίες που παρείχαν τη δυνατότητα κατασκευής μπλογκ σε ελάχιστο χρόνο και χωρίς να απαιτούνται γνώσεις προγραμματισμού. Μάλιστα, ορισμένες από αυτές προσέφεραν επιπλέον φιλοξενία σε server, έτσι δεν χρειαζόταν η αγορά ηλεκτρονικής διεύθυνσης και η αναζήτηση εταιρίας παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών για να το «ανεβάσει» στον δικό της server.

Κάπου εκεί γεννήθηκε και η λέξη «weblog», από την οποία προέκυψε αργότερα η σύντμηση blog. Ειδικότερα, ο όρος «weblog» επινοήθηκε το 1997 από τον Τζορν Μπάργκερ, δημιουργό του δημοφιλούς Robot Wisdom. Δύο χρόνια αργότερα, ο Πίτερ Μέρχολζ έκανε το λογοπαίγνιο We Blog στην πλαϊνή μπάρα του ιστολογίου του. Η λέξη «blog» διαδόθηκε αστραπιαία στο Διαδίκτυο, τόσο ως ουσιαστικό όσο και ως ρήμα (το ρήμα σημαίνει είτε «ανεβάζω» περιεχόμενο στο μπλογκ μου είτε στέλνω σχόλιο στο μπλογκ κάποιου άλλου).

Η ελληνική απόδοση του όρου ως «ιστολόγιο» πρέπει μάλλον να κατοχυρωθεί στον Μιχάλη Παναγιωτάκη, ο οποίος δημιούργησε τον Αύγουστο του 2003 το ομώνυμο μπλογκ, μολονότι φαίνεται να είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί από τον Σταύρο Πετρολέκα σε άρθρο του στην εφημερίδα «Κέρδος» στις 2 Φεβρουαρίου 2003.

Η πρώτη κοινότητα μπλόγκερ όπου οι επισκέπτες μπορούσαν να σχολιάσουν όσα γράφονταν ήταν η ιστοσελίδα «Open Diary», που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1998. Την επόμενη χρονιά, τα αμερικανικά ιστολόγια δεν ξεπερνούσαν τα 50. Μέχρις ότου, τον Αύγουστο, μια μικρή εταιρία με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, η Pyra Labs, ανέπτυξε το Blogger, ένα φιλικό στη χρήση εργαλείο κατασκευής μπλογκ. Το «μπαμ» ήρθε αμέσως: το 2000 τα μπλογκ στις ΗΠΑ εκτοξεύτηκαν σε χιλιάδες. Ανάλογη ήταν η πορεία τους στις περισσότερες χώρες, με μικρότερη ή μεγαλύτερη χρονική διαφορά. Το 2002 το Blogger πέρασε στα χέρια του Google, της γνωστής μηχανής αναζήτησης. Τόσο πριν όσο και μετά την εξέλιξη αυτή εμφανίστηκαν πολλές ακόμα ανάλογες υπηρεσίες-προγράμματα «στησίματος» ιστολογίων.

(Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Ξενάγηση στη σφαίρα των blogs», το οποίο πρόσφερε η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2007)

Πετραδάκι, πετραδάκι...

2007-03-22T03:08:00.000+02:00

Η επιστροφή ήταν το πρώτο βήμα. Το δεύτερο -και σημαντικότερο- είναι να της δώσω νόημα και ουσία, ζωντανεύοντας και βελτιώνοντας το blog αυτό. Σιγά σιγά το δουλεύω... Πετραδάκι, πετραδάκι... Ορισμένοι καλοί φίλοι bloggers με έχουν ήδη συνδράμει, δίνοντας χρήσιμες συμβουλές.

Μερικά καλούδια (όπως ο μετρητής επισκέψεων) για αρχή, links προς blogs και sites που παρακολουθώ τακτικά για συνέχεια (ο κατάλογος αυτός απέχει πολύ από το να είναι πλήρης και ευελπιστώ να τον εμπλουτίσω σύντομα)... Χμ... Κάτι κινείται.

Προσεχώς θα φθάσει και η ώρα των κειμένων, που φυσικά είναι το κυριότερο.

Εις το επαν-επικοινωνείν!

Υ. Γ. Η φωτογραφία (από τη μαγευτική παραλία του Αγίου Παύλου στην Κρήτη) είναι συμβολική: εύχομαι να μη βουλιάξω στα νερά της μπλογκόσφαιρας!

Η επιστροφή

2007-03-19T00:59:00.000+02:00

Μου πήρε πολύ περισσότερο απ' όσο υπολόγιζα, αλλά επιτέλους να 'μαι και πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να ιστολογώ :-)

Γνωστός Έλληνας blogger έχει επανειλημμένα διατυπώσει την απορία «γιατί τα blogs των δημοσιογράφων δεν είναι δημοφιλή;». Η ερώτηση αυτή ήρθε πολλές φορές στο νου μου το τελευταίο διάστημα που όλο σκεφτόμουν πως θέλω να ποστάρω κάτι και που όλο αναγκαζόμουν να το αναβάλω για μια σειρά από λόγους.

Νομίζω πως η απάντηση τελικά είναι πολύ απλή: αφενός, η διαπίστωση δεν ισχύει για όλα τα blogs δημοσιογράφων, και αφετέρου, στον βαθμό που ισχύει, οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο ότι:
(α) Η καθημερινή «μάχη» με την άδεια σελίδα του κειμενογράφου, η οποία πρέπει να γεμίσει με ένα καλό ρεπορτάζ κόντρα στα στενά χρονικά πλαίσια που επιτάσσουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας,
(β) Το ακατάστατο ωράριο και
(γ) Η ανάγκη να ξεκλέψεις λίγες στιγμές ιδιωτικότητας,
δεν αφήνουν περιθώρια για να ασχοληθείς σοβαρά με το απαιτητικό «άθλημα» του ιστολογείν.

Περί του ότι είναι απαιτητικό το blogging, δεν χωράει αμφιβολία. Το ζήτημα έχει ήδη τεθεί στον σύντομο διάλογο που είχα με τον αγαπητό «Παράφωνο» με αφορμή σχόλιό του στο πρώτο post του παρόντος ιστολογίου.

Όπως στην offline ζωή, έτσι και στο Διαδίκτυο «κρείττον τό σιγάν τού λαλείν». Η ακατάσχετη φλυαρία, η ανταλλαγή υβριστικών χαρακτηρισμών και οι, συχνά, ανούσιες αυτοαναφορικές τάσεις που εκδηλώνονται με τη μορφή του metablogging (το οποίο, βεβαίως, ούτε εξ ορισμού κακό ούτε άχρηστο είναι -σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται) στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ξοδεύουν πολύτιμο bandwith χωρίς λόγο. Ευτυχώς που αυτός δεν είναι ο κανόνας. Ίσα ίσα που εξαιρετικά δείγματα γραφής -λογοτεχνικής, φιλοσοφικής, επιστημονικής, κριτικής, δημοσιογραφικής...- ανθούν στην κοινότητα των ιστολογίων και δίνουν λόγο ύπαρξης και συνέχισης στο φαινόμενο του blogging.

Επί τη ευκαιρία, ποια είναι η δική σας γνώμη για την ελληνική μπλογκόσφαιρα; Τι πιστεύετε για τη θεματολογία, τον τρόπο γραφής, τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτή; Ποια είναι η συνολική εντύπωσή σας, σε σύγκριση και με τη διεθνή μπλογκόσφαιρα;

Περιμένω τα σχόλιά σας... ;-)

Υ.Γ. Για το θέμα δημοσιογραφία και blogging βρήκα πολύ ενδιαφέροντα δύο σχετικά posts του Παναγιώτη Βρυώνη και του Πάνου Ζέρβα.

Δύο διορθώσεις και δύο προσθήκες

2007-02-12T02:33:00.000+02:00

Ο «δαίμων» του… πληκτρολογίου έβαλε το χεράκι του σε δύο σημεία του καταλόγου με τα 230 ελληνικά ιστολόγια που παρουσιάζονταν στο ένθετο, και ειδικότερα στην κατηγορία «Σχολιαστές “επί προσωπικού”»:

Ο δημιουργός του αξιόλογου μπλογκ http://knightsnight.blogspot.com/ με τις μουσικές ευαισθησίες είναι άνδρας, και όχι γυναίκα όπως εκ παραδρομής σημειωνόταν.

Θύμα ανάλογου λάθους έπεσε και η καλή μπλόγκερ Μαριώ από τον Πειραιά (αναφέρθηκε εσφαλμένα ως Μάριος), η οποία καταθέτει προσωπικές σκέψεις στη διεύθυνση http://alloena.blogspot.com.

Δραστήριοι ιστολόγοι μας ενημέρωσαν επίσης μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για δύο ενδιαφέροντα διαδικτυακά εγχειρήματα που αξίζει να επισκεφθείτε:

Τον συλλέκτη-καταγραφέα μηνυμάτων (aggregator) για θέματα ελεύθερου λογισμικού και λογισμικού ανοικτού κώδικα (Linux κ.λπ.) http://planet.hellug.gr.

Το μπλογκ «Critical Error» (http://dont-fear-the-critic.blogspot.com/), που ξεκίνησε πριν από δύο εβδομάδες. Σε αυτό παραδίδονται δωρεάν μαθήματα γραφής από επιτυχημένους λογοτέχνες του Διαδικτύου.

Επιπλέον, προτάσεις για ιστολόγια τα οποία δεν παρουσιάζονταν στο ένθετο (καμία λίστα δεν μπορεί να είναι πλήρης) καταθέτει ο «JAGO» στο σχόλιό του για το αφιέρωμα του «Τ.τ.Κ.», στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://teleologikos.wordpress.com/2007/02/04/04022007b.

«Ευχαριστώ»...

2007-02-07T03:51:00.000+02:00

...είναι το λιγότερο που μπορώ να πω σε όλους όσοι κατέθεσαν την άποψή τους για το ένθετο σχετικά με τα blogs στον «Ελεύθερο Τύπο» της περασμένης Κυριακής, 4/2/2007, είτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είτε μέσω posts σε ιστολόγια. Και αυτοί ήταν πολλοί.

Η υποδοχή που επιφυλάξατε στο αφιέρωμα ήταν ιδιαίτερα θερμή και οι παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν εξαιρετικά εποικοδομητικές.

Επιφυλάσσομαι να επανέλθω σύντομα με εκτενέστερο σχόλιο, αλλά και να απαντήσω στα διάφορα posts σε άλλα blogs.

Για την ώρα, το περιεχόμενο του ενθέτου δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμο online, αλλά θα εξετάσω όλες τις πιθανές λύσεις, σε συνεννόηση βέβαια με την εφημερίδα.

Καλό blogging σε όλους!

Δοκιμαστική πτήση...

2007-01-22T11:26:00.000+02:00

Χμ... είναι πραγματικά εύκολο αυτό το μπλογκο-πρόγραμμα! Μπράβο!