12.9.07

Η «Σειρήνα» που με (ξανα)μάγεψε

Ο «Αγιοβασιλιώτικος», όπως τον λένε οι ντόπιοι, είναι ο αγαπημένος δρόμος μου για να απολαμβάνω τη θέα της πόλης όπως φαίνεται στη φωτογραφία, κάθε φορά που το καλοκαίρι κάνει αισθητή την παρουσία του και η «Σειρήνα» που λέγεται Ρέθυμνο καταφέρνει να με φέρει κοντά της. Μ' έχει κερδίσει από χρόνια. Από τότε που -λίγων μηνών μόλις- πάτησα για πρώτη φορά το χώμα της. Δεν είναι τόσο οι δεσμοί αίματος που κρατούν ζωντανή αυτή την ερωτική σχέση. Είναι ο τόπος από μόνος του, οι μυρωδιές της αλμυρής θάλασσας, των γιασεμιών... Είναι η θέα του κάστρου (της Φορτέτζας) που κάθε βράδυ φωτισμένο σε καλεί να περπατήσεις κάτω από τη σκιά του στον παραλιακό δρόμο. Είναι οι αναρίθμητες αναμνήσεις από τις θερινές διακοπές των παιδικών χρόνων. Το φορτίο αυτό μερικές φορές γίνεται βαρύ. Με συγκινεί. Με κάνει να δακρύσω. Αλλά το δάκρυ που κυλά έχει μια γλύκα, τη γλύκα της νοσταλγίας. Η απόσταση από τα λεγόμενα «χρόνια της αθωότητας» πάντα προκαλεί νοσταλγία, είτε είναι μικρή είτε μεγάλη. Ο χρόνος, στην περίπτωσή μου, δεν την αμβλύνει. Δεν λειτουργεί «θεραπευτικά». Όμως γιατί χρειάζεται «ίαση» από κάτι τέτοιο;

3 σχόλια:

N.Ago είπε...

Καλώς τον!

-ως πoτε; -ως το τελος! είπε...

Άργησα πολύ να το δω Μάριε..
Μου άρεσε πάντως πολύ. Για λόγους συναισθηματικού δεσίματος που μπορείς να αντιληφθείς, νιωθω περιπού τα ίδια όταν πηγαινω Ρεθυμνο. Απλά εσύ τα γραφεις καλυτερα!
Ο συνδυασμός της μνημης των παιδικών (κυρίως στο Ατσιπόπουλο βέβαια) και των νεωτερων χρόνων με τις αδιάκοπες συγκρουσεις (νεοπλουτισμός και ψευτονταϊλίκι απ'τη μια, ασυγκριτα παρεάκια με ρακες απ'την άλλη-θυμασαι μπρε οπερσι στη Γωνιά ιντα γινότανε;) κάνουν το Ρεθεμνος μια πόλη που πάντα θα κουβαλώ μέσα μου...
Και πάντα, μα πάντα, θα είναι γερά καρφωμένοι μέσα μου οι στίχοι (θα τους εχεις υπόψη σου φανταζομαι...) του Γ. Σταυριανου, με τη απαρακτική απαγγελία της Δανδουλάκη από το 'Επιστροφή στο Ρέθυμνο':
Ρέθυμνο,
ξαναγυρίζω,
δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος
όπου πηγαίνεις,
αλλά από όπου επιστρέφεις,
με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό.
Τίποτα άλλο από ένα βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα
πως αυτός ο ίδιος ουρανός
θα με ακολουθούσε για πάντα…

Μάριος Ροζάκος είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο, Γιάννη. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια. Η «Επιστροφή στο Ρέθυμνο» μας εκφράζει απόλυτα...