Ακριβώς ένα μήνα μετά το ανέβασμα του προηγούμενου post, το σύμπαν φρόντισε προς μεγάλη μου χαρά να επιβεβαιώσει τη γνωστή φράση του Πάουλο Κοέλο από τον «Αλχημιστή»: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις»...Από τότε που επέστρεψα από τις καλοκαιρινές διακοπές, το Ρέθυμνο με συντρόφευε τα περισσότερα βράδια στο κρεβάτι. Παλαιότερα, άκουγα μουσική ή ραδιόφωνο ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Αυτόν τον μήνα έβλεπα ξανά και ξανά φωτογραφίες από τις διακοπές. Πόσες φορές ευχήθηκα να μπορούσα να ξαναβρεθώ στην Κρήτη για να κάνω το ένα και το άλλο. Ναι, είχα σχέδια. Να δω συγγενείς, να επισκευάσω κάτι στο σπίτι... Και κάθε φορά ο ύπνος με έπαιρνε πάνω από την αναμμένη φωτογραφική μηχανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο.
Ώσπου μια πρόσκληση στη διημερίδα του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων για την ίδρυση Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου στα Χανιά ήρθε ως απρόσμενο δώρο. Δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη. Την αξιοποίησα και βρέθηκα ξανά στην Κρήτη στις 12 Οκτώβρη και για τρεις ημέρες. Ήταν η πρώτη φορά που την αντίκρισα σε φθινοπωρινό σκηνικό. Αν και στην αρχή με ξεγέλασε -η πρώτη ημέρα ήταν ηλιόλουστη σαν καλοκαιρινή. Η βροχή ήρθε απαλά την επόμενη ημέρα και έδειξε τα «δόντια» της τη μεθεπόμενη. Στην αρχή φοβόμουν πώς θα ήταν να δω τα τόσα οικεία το καλοκαίρι μέρη υγρά από τις σταγόνες της βροχής. Και όμως... Οι άδειοι, σε σύγκριση με το καλοκαίρι, δρόμοι με τις γεμάτες νερό λακούβες δεν ήταν απωθητικοί. Δεν μελαγχόλησα στη θέα τους. Η γνώριμη μυρωδιά τους, μπολιασμένη με αυτή της βροχής, ήταν θελκτική όπως πάντα.΄
Να, λοιπόν, η τρανή απόδειξη: δεν είναι η πολυκοσμία του καλοκαιριού, ο ήλιος, η δίψα να βουτήξω στη θάλασσα, η παρουσία φίλων. Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, που με κάνει να έρχομαι ξανά και ξανά με την ίδια λαχτάρα στον τόπο τούτο και να θεωρώ κάθε επιστροφή ευλογία. Και κάτι μου λέει πως δεν είμαι μόνος.
