Η ευλογία της επιστροφής

Ακριβώς ένα μήνα μετά το ανέβασμα του προηγούμενου post, το σύμπαν φρόντισε προς μεγάλη μου χαρά να επιβεβαιώσει τη γνωστή φράση του Πάουλο Κοέλο από τον «Αλχημιστή»: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις»...

Από τότε που επέστρεψα από τις καλοκαιρινές διακοπές, το Ρέθυμνο με συντρόφευε τα περισσότερα βράδια στο κρεβάτι. Παλαιότερα, άκουγα μουσική ή ραδιόφωνο ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Αυτόν τον μήνα έβλεπα ξανά και ξανά φωτογραφίες από τις διακοπές. Πόσες φορές ευχήθηκα να μπορούσα να ξαναβρεθώ στην Κρήτη για να κάνω το ένα και το άλλο. Ναι, είχα σχέδια. Να δω συγγενείς, να επισκευάσω κάτι στο σπίτι... Και κάθε φορά ο ύπνος με έπαιρνε πάνω από την αναμμένη φωτογραφική μηχανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο.

Ώσπου μια πρόσκληση στη διημερίδα του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων για την ίδρυση Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου στα Χανιά ήρθε ως απρόσμενο δώρο. Δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη. Την αξιοποίησα και βρέθηκα ξανά στην Κρήτη στις 12 Οκτώβρη και για τρεις ημέρες. Ήταν η πρώτη φορά που την αντίκρισα σε φθινοπωρινό σκηνικό. Αν και στην αρχή με ξεγέλασε -η πρώτη ημέρα ήταν ηλιόλουστη σαν καλοκαιρινή. Η βροχή ήρθε απαλά την επόμενη ημέρα και έδειξε τα «δόντια» της τη μεθεπόμενη. Στην αρχή φοβόμουν πώς θα ήταν να δω τα τόσα οικεία το καλοκαίρι μέρη υγρά από τις σταγόνες της βροχής. Και όμως... Οι άδειοι, σε σύγκριση με το καλοκαίρι, δρόμοι με τις γεμάτες νερό λακούβες δεν ήταν απωθητικοί. Δεν μελαγχόλησα στη θέα τους. Η γνώριμη μυρωδιά τους, μπολιασμένη με αυτή της βροχής, ήταν θελκτική όπως πάντα.΄

Να, λοιπόν, η τρανή απόδειξη: δεν είναι η πολυκοσμία του καλοκαιριού, ο ήλιος, η δίψα να βουτήξω στη θάλασσα, η παρουσία φίλων. Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, που με κάνει να έρχομαι ξανά και ξανά με την ίδια λαχτάρα στον τόπο τούτο και να θεωρώ κάθε επιστροφή ευλογία. Και κάτι μου λέει πως δεν είμαι μόνος.

Η «Σειρήνα» που με (ξανα)μάγεψε

Ο «Αγιοβασιλιώτικος», όπως τον λένε οι ντόπιοι, είναι ο αγαπημένος δρόμος μου για να απολαμβάνω τη θέα της πόλης όπως φαίνεται στη φωτογραφία, κάθε φορά που το καλοκαίρι κάνει αισθητή την παρουσία του και η «Σειρήνα» που λέγεται Ρέθυμνο καταφέρνει να με φέρει κοντά της. Μ' έχει κερδίσει από χρόνια. Από τότε που -λίγων μηνών μόλις- πάτησα για πρώτη φορά το χώμα της. Δεν είναι τόσο οι δεσμοί αίματος που κρατούν ζωντανή αυτή την ερωτική σχέση. Είναι ο τόπος από μόνος του, οι μυρωδιές της αλμυρής θάλασσας, των γιασεμιών... Είναι η θέα του κάστρου (της Φορτέτζας) που κάθε βράδυ φωτισμένο σε καλεί να περπατήσεις κάτω από τη σκιά του στον παραλιακό δρόμο. Είναι οι αναρίθμητες αναμνήσεις από τις θερινές διακοπές των παιδικών χρόνων. Το φορτίο αυτό μερικές φορές γίνεται βαρύ. Με συγκινεί. Με κάνει να δακρύσω. Αλλά το δάκρυ που κυλά έχει μια γλύκα, τη γλύκα της νοσταλγίας. Η απόσταση από τα λεγόμενα «χρόνια της αθωότητας» πάντα προκαλεί νοσταλγία, είτε είναι μικρή είτε μεγάλη. Ο χρόνος, στην περίπτωσή μου, δεν την αμβλύνει. Δεν λειτουργεί «θεραπευτικά». Όμως γιατί χρειάζεται «ίαση» από κάτι τέτοιο;

Θερινά δρομολόγια

Εν αρχή ην το Greek Blogger Camp, που οργάνωσε ο δραστήριος συν-ιστολόγος Titanas στις 2 και 3 Ιουνίου στην Ίο (από όπου και η φωτογραφία). Εκεί γνώρισα από κοντά αξιόλογους bloggers με τους οποίους είχε τύχει να έρθουμε σε επαφή μόνο διαδικτυακά, άλλους που τους παρακολουθούσα μέσα από τα posts τους χωρίς να έχουμε επικοινωνήσει και αρκετούς «μετρ» του Web 2.0, με προεξάρχοντα τον Matt Mullenweg -δημιουργό της πλατφόρμας Wordpress. Η κουβέντα μαζί του ήταν απολαυστική και η παρουσίασή του, σε συνδυασμό με εκείνες Ελλήνων πρωτοπόρων των social media όπως ο Παναγιώτης Βρυώνης, πρόσφεραν άφθονη τροφή για σκέψη αλλά και για ρεπορτάζ.

Μια εβδομάδα αργότερα, ήρθε η σειρά των ελληνο-τουρκικών επαφών, στο πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Ελληνο-Τουρκικής Φιλίας που οργάνωσε στην Αττάλεια και τη Ρόδο το σωματείο «Δάφνη». Επί τέσσερις ημέρες πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι και νέοι από τις δύο χώρες αναζήτησαν την ταυτότητα του «άλλου», ανέλυσαν τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στη γείτονα και απόλαυσαν εκθέσεις φωτογραφίας, παραστάσεις με παραδοσιακούς χορούς και συναυλίες.

Τα δύο αυτά ταξίδια συνέπεσαν με την αρχή του καλοκαιριού και -σε συνδυασμό με καθημερινές υποχρεώσεις- με «έκλεψαν» από την αγκαλιά της μπλογκόσφαιρας. Ελπίζω να επιστρέψω τις προσεχείς ημέρες, για να μοιραστώ μαζί σας εντυπώσεις και σκέψεις. Για την ώρα, πέρασα να πω ένα «γεια!»...