Καλά Χριστούγεννα!

Το αστέρι της Βηθλεέμ εύχομαι να χαρίσει στον καθένα μας υγεία και χαρά όπως αυτή των παιδιών που στροβιλίζονται με χαμόγελο πάνω στα άρματα του καρουσέλ!

Η ευλογία της επιστροφής

Ακριβώς ένα μήνα μετά το ανέβασμα του προηγούμενου post, το σύμπαν φρόντισε προς μεγάλη μου χαρά να επιβεβαιώσει τη γνωστή φράση του Πάουλο Κοέλο από τον «Αλχημιστή»: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις»...

Από τότε που επέστρεψα από τις καλοκαιρινές διακοπές, το Ρέθυμνο με συντρόφευε τα περισσότερα βράδια στο κρεβάτι. Παλαιότερα, άκουγα μουσική ή ραδιόφωνο ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Αυτόν τον μήνα έβλεπα ξανά και ξανά φωτογραφίες από τις διακοπές. Πόσες φορές ευχήθηκα να μπορούσα να ξαναβρεθώ στην Κρήτη για να κάνω το ένα και το άλλο. Ναι, είχα σχέδια. Να δω συγγενείς, να επισκευάσω κάτι στο σπίτι... Και κάθε φορά ο ύπνος με έπαιρνε πάνω από την αναμμένη φωτογραφική μηχανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο.

Ώσπου μια πρόσκληση στη διημερίδα του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων για την ίδρυση Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου στα Χανιά ήρθε ως απρόσμενο δώρο. Δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη. Την αξιοποίησα και βρέθηκα ξανά στην Κρήτη στις 12 Οκτώβρη και για τρεις ημέρες. Ήταν η πρώτη φορά που την αντίκρισα σε φθινοπωρινό σκηνικό. Αν και στην αρχή με ξεγέλασε -η πρώτη ημέρα ήταν ηλιόλουστη σαν καλοκαιρινή. Η βροχή ήρθε απαλά την επόμενη ημέρα και έδειξε τα «δόντια» της τη μεθεπόμενη. Στην αρχή φοβόμουν πώς θα ήταν να δω τα τόσα οικεία το καλοκαίρι μέρη υγρά από τις σταγόνες της βροχής. Και όμως... Οι άδειοι, σε σύγκριση με το καλοκαίρι, δρόμοι με τις γεμάτες νερό λακούβες δεν ήταν απωθητικοί. Δεν μελαγχόλησα στη θέα τους. Η γνώριμη μυρωδιά τους, μπολιασμένη με αυτή της βροχής, ήταν θελκτική όπως πάντα.΄

Να, λοιπόν, η τρανή απόδειξη: δεν είναι η πολυκοσμία του καλοκαιριού, ο ήλιος, η δίψα να βουτήξω στη θάλασσα, η παρουσία φίλων. Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, που με κάνει να έρχομαι ξανά και ξανά με την ίδια λαχτάρα στον τόπο τούτο και να θεωρώ κάθε επιστροφή ευλογία. Και κάτι μου λέει πως δεν είμαι μόνος.

Η «Σειρήνα» που με (ξανα)μάγεψε

Ο «Αγιοβασιλιώτικος», όπως τον λένε οι ντόπιοι, είναι ο αγαπημένος δρόμος μου για να απολαμβάνω τη θέα της πόλης όπως φαίνεται στη φωτογραφία, κάθε φορά που το καλοκαίρι κάνει αισθητή την παρουσία του και η «Σειρήνα» που λέγεται Ρέθυμνο καταφέρνει να με φέρει κοντά της. Μ' έχει κερδίσει από χρόνια. Από τότε που -λίγων μηνών μόλις- πάτησα για πρώτη φορά το χώμα της. Δεν είναι τόσο οι δεσμοί αίματος που κρατούν ζωντανή αυτή την ερωτική σχέση. Είναι ο τόπος από μόνος του, οι μυρωδιές της αλμυρής θάλασσας, των γιασεμιών... Είναι η θέα του κάστρου (της Φορτέτζας) που κάθε βράδυ φωτισμένο σε καλεί να περπατήσεις κάτω από τη σκιά του στον παραλιακό δρόμο. Είναι οι αναρίθμητες αναμνήσεις από τις θερινές διακοπές των παιδικών χρόνων. Το φορτίο αυτό μερικές φορές γίνεται βαρύ. Με συγκινεί. Με κάνει να δακρύσω. Αλλά το δάκρυ που κυλά έχει μια γλύκα, τη γλύκα της νοσταλγίας. Η απόσταση από τα λεγόμενα «χρόνια της αθωότητας» πάντα προκαλεί νοσταλγία, είτε είναι μικρή είτε μεγάλη. Ο χρόνος, στην περίπτωσή μου, δεν την αμβλύνει. Δεν λειτουργεί «θεραπευτικά». Όμως γιατί χρειάζεται «ίαση» από κάτι τέτοιο;

Κυριακή 8 Ιουλίου, 7.00 μ.μ., Εξω από τη Βουλή για τα δάση

Αισιόδοξα μηνύματα μέσα από τις στάχτες

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πόσα... καρπούζια κρατάω τελευταία κάτω από την ίδια μασχάλη, με αποτέλεσμα να απουσιάζω για πολλές ημέρες από την μπλογκόσφαιρα. Για την ώρα, δεν μου έπεσε κανένα από τα ζουμερά αυτά φρούτα και ελπίζω να συνεχίσω έτσι για όλο τον, δύσκολο για μένα, τρέχοντα μήνα!

Ωστόσο, η απουσία μου δεν ήταν παντελής. Μπορεί να μην κατάφερα να αποτυπώσω νέες σκέψεις εδώ, αλλά παρακολούθησα από κοντά όσα έγιναν στην ελληνόφωνη ιστολογική κοινότητα με αφορμή τη συμπλήρωση ενός μήνα από τον θάνατο της Αμαλίας και, εσχάτως, με αφορμή τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πάρνηθα και άλλες δασικές περιοχές σε όλη τη χώρα.

Η ιδέα για συγκέντρωσης διαμαρτυρίας αύριο το απόγευμα έξω από τη Βουλή με αίτημα την προστασία των δασών και του περιβάλλοντος -η οποία ξεκίνησε από μια παρέα νέων ανθρώπων και διαδόθηκε αστραπιαία μέσω SMS και εν συνεχεία blogs και e-mails-, σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική «διαδήλωση» που πραγματοποιήθηκε στην μπλογκόσφαιρα, αποτέλεσαν τις μόνες αισιόδοξες νότες μέσα στα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η καταστροφή. Απέδειξαν ότι την ώρα που πολλοί σκέφτονται τις διακοπές τους ή έχουν ήδη αναχωρήσει για βουτιές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα παραλιών-Σειρήνων όπως αυτή της φωτογραφίας από την Ίο, κάποιοι άλλοι (ευτυχώς ουκ ολίγοι) σκέφτονται τα κοινά προβλήματα, ευαισθητοποιούνται, αναζητούν τρόπους να ακουστούν ευρέως και να αφυπνίσουν κοιμισμένες συνειδήσεις.

Ραντεβού, λοιπόν, αύριο στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα με μαύρες μπλούζες και σφυρίχτρες! Η συγκέντρωση είναι μακριά από κόμματα και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες -βεβαιώθηκα για αυτό κουβεντιάζοντας προχθές το βράδυ με τους εμπνευστές της, τρεις αξιόλογους νέους γύρω στα 30 οι οποίοι χωρίς να ανήκουν σε οποιαδήποτε οργάνωση είδαν τις φλόγες να κατατρώγουν την Πάρνηθα και αποφάσισαν να μη μείνουν απαθείς.

Blogme.gr: Η δίκη αναβλήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

Στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Ελλάδα έγινε γνωστή για μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: blogger συνελήφθη με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης, επειδή ο aggregator που είχε φτιάξει (http://blogme.gr/) συνέλεγε (ακραία ή όχι είναι άλλο θέμα) σατιρικά σχόλια από ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στον Δημοσθένη Λιακόπουλο. Η ιστορία ξεκίνησε από τη μήνυση που κατέθεσε ο τελευταίος κατά του δημιουργού του blogme.gr, Αντώνη Τσιπρόπουλου και έφθασε σε ξένα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, για να ξαναπεράσει στη συνέχεια τα σύνορα και να προβληθεί σχεδόν από το σύνολο του εγχώριου Τύπου ως το πρώτο κρούσμα διαδικτυακής λογοκρισίας στην Ελλάδα και στη Γηραιά Ήπειρο γενικότερα.

Το θέμα έχει πολλές παραμέτρους, ξεκινώντας από την ελευθερία της έκφρασης και φθάνοντας μέχρι την οικονομική ζημιά που υπέστη ο εκκολαπτόμενος, πριν από τη σύλληψή του, επιχειρηματίας και λάτρης του Ίντερνετ.

Στα τέλη Μαρτίου ο κ. Τσιπρόπουλος ενημερώθηκε ότι η υπόθεση θα εκδικαζόταν σήμερα, 21 Ιουνίου 2007. Πριν από λίγες ώρες ο ίδιος γνωστοποίησε στο blogme.gr ότι η συζήτηση αναβάλλεται:

«Όπως έχω δηλώσει και ίσως να διαβάσατε στον ημερήσιο Τύπο, έχει εδώ και καιρό κατατεθεί προσφυγή από τον δικηγόρο μου κατά του κλητήριου θεσπίσματος σχετικά με την ορθότητα κάποιων συμπερασμάτων και κατηγοριών που με βαραίνουν. Μέχρι και σήμερα το μεσημέρι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση σχετικά με το αν αυτή έχει γίνει δεκτή ή όχι. Να προσθέσω ότι η εμπρόθεσμη προθεσμία παράδοσης της απόφασης (θετικής η αρνητικής ) από τις δικαστικές αρχές προς την πλευρά μου, έχει λήξει από την προηγούμενη εβδομάδα. Θεωρήσαμε σωστό, ως προς την νομική μας κάλυψη, να προβούμε στην οποιαδήποτε ανακοίνωση μετά το πέρας και της τελευταίας εκπρόθεσμης ημέρας. Μέχρι και σήμερα νωρίς το πρωί, λόγω των παραπάνω, δεν υπήρχε αναρτημένο το όνομά μου στον πίνακα των υποθέσεων που θα εκδικαστούν αύριο (σ.σ. σήμερα). Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην γίνει εισαγωγή στην έδρα της υπόθεσής μου για την ημερομηνία 21/6/2007. Βάσει της νομοθεσίας, θα πρέπει να λάβω την απόφαση της προσφυγής με νέο κλητήριο θέσπισμα που θα παραπέμπει σε νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Σας ευχαριστώ όλους/ες γα το ενδιαφέρον και τη συμπαράσταση σας. Για οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, θα ενημερώσω».

Δεν ξέρω αν στην αναβολή συνέβαλαν και οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν όλο αυτό το διάστημα -και ιδίως τον τελευταίο μήνα- στην μπλογκόσφαιρα, αλλά το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν ως τώρα πάνω από 2.350 υπογραφές για το θέμα είναι από μόνο του σημαντικό. Η αναβολή της δίκης δεν πρέπει να προκαλέσει εφησυχασμό. Ίσως να κερδήθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη. Γι' αυτό και η συλλογή υπογραφών, οι συζητήσεις και ο προβληματισμός απαιτείται να συνεχιστούν. Άλλωστε, αργά ή γρήγορα θα προσδιοριστεί νέα δικάσιμος και θεωρώ αυτονόητο πως η θέση των Ελλήνων ιστολόγων είναι στο δικαστήριο, στην πλευρά της υπεράσπισης.

Θερινά δρομολόγια

Εν αρχή ην το Greek Blogger Camp, που οργάνωσε ο δραστήριος συν-ιστολόγος Titanas στις 2 και 3 Ιουνίου στην Ίο (από όπου και η φωτογραφία). Εκεί γνώρισα από κοντά αξιόλογους bloggers με τους οποίους είχε τύχει να έρθουμε σε επαφή μόνο διαδικτυακά, άλλους που τους παρακολουθούσα μέσα από τα posts τους χωρίς να έχουμε επικοινωνήσει και αρκετούς «μετρ» του Web 2.0, με προεξάρχοντα τον Matt Mullenweg -δημιουργό της πλατφόρμας Wordpress. Η κουβέντα μαζί του ήταν απολαυστική και η παρουσίασή του, σε συνδυασμό με εκείνες Ελλήνων πρωτοπόρων των social media όπως ο Παναγιώτης Βρυώνης, πρόσφεραν άφθονη τροφή για σκέψη αλλά και για ρεπορτάζ.

Μια εβδομάδα αργότερα, ήρθε η σειρά των ελληνο-τουρκικών επαφών, στο πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Ελληνο-Τουρκικής Φιλίας που οργάνωσε στην Αττάλεια και τη Ρόδο το σωματείο «Δάφνη». Επί τέσσερις ημέρες πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι και νέοι από τις δύο χώρες αναζήτησαν την ταυτότητα του «άλλου», ανέλυσαν τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στη γείτονα και απόλαυσαν εκθέσεις φωτογραφίας, παραστάσεις με παραδοσιακούς χορούς και συναυλίες.

Τα δύο αυτά ταξίδια συνέπεσαν με την αρχή του καλοκαιριού και -σε συνδυασμό με καθημερινές υποχρεώσεις- με «έκλεψαν» από την αγκαλιά της μπλογκόσφαιρας. Ελπίζω να επιστρέψω τις προσεχείς ημέρες, για να μοιραστώ μαζί σας εντυπώσεις και σκέψεις. Για την ώρα, πέρασα να πω ένα «γεια!»...